محمود رضا اكرامى فرزند حسن متخلص به «خزان» متولد سال ١٣٣٨ ه‌. ش در شهرستان «اسفراين» مى‌باشد. وى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود انجام داد و تحصيلات عاليه خود را تا مقطع كارشناسى ارشد در رشته‌ى جامعه‌شناسى در دانشگاه آزاد به اتمام رساند. و تحصيلات تكميلى خود را در رشته معدن‌شناسى و در مقطع دكترى در كشور تاجيكستان در حال گذراندن است از اكرامى آثارى در نظم و نثر تاكنون به زيور طبع آراسته گرديده است كه از آثار منظوم وى مى‌توان به:

«دريا تشنه است» و «گزيده ادبيات معاصر، شماره ٣٢» اشاره نمود و هم چنين از كتاب‌هاى «ما با سليقه مردم پير مى‌شويم»، «گريه كردن كم آرزويى نيست» و «الفباى مطالعه و تحقيق» در نثر را نام برد.

محمود اكرامى هم اكنون بعنوان مدرس در دانشگاه‌هاى آزاد اسلامى، علمى - كاربردى و الزهراء مشهد تدريس مى‌كند.

-*-

چهارده قرن است...:
باز مى‌گردم به كار خويشتن ***** گريه نوش و شرمسار خويشتن
باز مى‌گردم ببينم عشق چيست‌؟ ***** شيعه‌تر، شوريده‌تر در عشق كيست‌؟
ناگهان هر واژه‌اى تب مى‌كند ***** يادى از اندوه «زينب» مى‌كند
يال خون آلود اسبى بى‌سوار ***** مى‌وزد بر خاك‌هاى سوگوار
مى‌زند بر سينه، مى‌پوشد سياه ***** خاك گودال بلند قتلگاه
از نگاه پير و غيرتمند من ***** قطره‌قطره مى‌چكد لبخند من
چشمه‌چشمه اشك و ماتم مى‌شوم ***** كربلا در كربلا غم مى‌شوم
مى‌شوم پر از سكوتى ارجمند ***** مى‌سرايم با زبانى سربلند
اى «حسين» اى ماه قربانى شده ***** صبح سكرانگيز توفانى شده
اى تمام شهر در سوگت سياه ***** آب‌هاى نهر در سوگت سياه
اى سر خورشيد روى دامنت ***** شعله‌شعله زخم در پيراهنت
اى درختان پيش رويت سر به زير ***** هفت اقيانوس در چشمت اسير
جز تو كس در عاشقى استاد نيست ***** تشنه‌كام هر چه باداباد نيست
جز تو كس فرياد بيدارى نشد ***** تشنه‌ى از خويشتن جارى نشد
غصّه‌ها پشت مرا خم مى‌كنند ***** گريه‌ها عمر مرا كم مى‌كنند
آه از آن ساعت كه در آن دشت پير ***** ذو الجناحى بود و زينى سر به زير
آفتاب از صدر زين افتاد بود ***** آسمان روى زمين افتاده بود
هيچ كس خورشيد را يارى نكرد ***** هيچ كس از گل طرفدارى نكرد
جمله‌ى سرها گريبانى شدند ***** دشمن آن نوح توفانى شدند