عيسى نگشت بسته‌ى دارت، چرا نگشت‌؟ ريحيى نشد قتيل ز تيغت، چرا نشد؟
دندان مصطفى نشكست از عناد تو؟ ***** يا حمزه از تو خسته زخم عنا نشد؟
نشكافت از تو تارك حيدر به تيغ كين‌؟ ***** يا درد دل حواله‌ى خير النسا نشد؟
اى طشت واژگون١، مگر از حيله‌هاى تو ردر طشت پاره‌اى جگر مجتبى نشد؟
با اين همه تطاول٢ و با اين همه خلاف ***** ظلمى بسان واقعه‌ى كربلا نشد
كارى نكرده‌اى كه توان باز گفتنش
ور باز گويمت، نتوانى شنفتنش

٥
شاه عرب چو سوى عراق از حجاز شد ***** شد بسته راه مهر و در كينه باز شد
ايمان به كفر و سبحه٣ به زنّار٤ شد بدل ***** اسلام پايمال و حقيقت مجاز شد
هرجا كه نيزه‌اى ز سرى سر بلند گشت ***** هرجا كه ناوكى٥ به دلى دلنواز شد
رازى نهان نماند ز غمّازى سنان ***** از بس كه رخنه‌ها به دل اهل راز شد
بر جسم‌هاى پاك و بدن‌هاى چاك‌چاك ***** نعل سمند٦ و خاك زمين پرده‌ساز شد
بنشست بس كه خاك و روان گشت بس كه خون ***** هر پيكرى ز غسل و كفن بى‌نياز شد
از چار سو رسيد بر او ناوك سه پر ***** چندان كه شاه عرصه‌ى دين شاهباز شد
گردن چنان فراخت كه بگذشت از سما ***** رَمح٧ سِنان چو از سر شه سرفراز شد
وانگه برهنه پرده‌نشين دختر بتول ***** ز اورنگ٨ ناز به شتر بى‌جهاز٩ شد
آن دم ببست راه فلك از هجوم آه
كافتاد راه قافله‌ى غم به قتلگاه

٦
زينب چو ديد پيكرى اندر ميان خون ***** چون آسمان و زخم تن از انجمش١٠ فزون
بى‌حد جراحتى، نتوان گفتنش كه چند ***** پامال پيكرى، نتوان ديدنش كه چون
خنجر در او نشسته چو شهپر كه درهما١١ ***** پيكان١٢ از او دميده چو مژگان كه از جفون١٣

[١] طشت واژگون: كنايه از آسمان.

[٢] تطاول: دست درازى، تعدّى و گستاخى.

[٣] سبحه: تسبيح.

[٤] زنّار: رشته‌اى متّصل به صليب كه مسيحيان به گردن خود آويزند. كمربندى كه زردشتيان به كمر بندند.

[٥] ناوك: تير سه شاخه.

[٦] سمند: اسبى كه رنگش به زردى بود.

[٧] رمح: نيزه.

[٨] اورنگ: تخت.

[٩] جهاز: ساز و برگ.

[١٠] انجم: جمع نجم، ستارگان، اختران.

[١١] هما: پرنده‌اى است از راسته‌ى شكاريان كه قدما اين مرغ را موجب سعادت مى‌دانستند.

[١٢] پيكان: آهن سر تير و نيزه.

[١٣] جفون: جمع جفن، پلك چشم.