ويران نموده خانه‌ى ايمان و هر كجا ***** كز كفر بوده خانه‌اى، آباد كرده‌اى
سيراب، كام خشك حسين را به كربلا ***** گر كرده‌اى، ز چشمه‌ى فولاد كرده‌اى
ور غازه١ كرده‌اى به رخ نو عروس او ***** از خون حلق قاسم داماد كرده‌اى
در عيش او سرود بشارت زدى و زان ***** آفاق پر ز شيون و فرياد كرده‌اى
برداشتى ز خاك سر ناز پرورش ***** اما ز نوك نيزه‌ى بيداد كرده‌اى
آل رسول رخ چو به محشر در آورند
بس داورى كه از تو به داور برآورند

٥
آه از دمى كه آل نبى لب به هم زنند ***** گريان و دادخواه، به محشر قدم زنند
آه از دمى كه فوج شهيدان كربلا ***** با جسم چاك‌چاك به محشر علم زنند
آه از دمى كه خيل اسيران راه شام ***** در پيش عرش، داد ز اهل ستم زنند
آه از دمى كه كرده‌ى امّت كنند شرح ***** وين فعلهاى زشت، ملايك رقم زنند
امت نگر كه چون ز پس رحلت نبى ***** با هم شوند و دين نبى را به هم زنند
امت نگر كه نام شياطين انس را ***** آرند و گه به خطبه و گه بر درم زنند
نفرين بر آن گروه كه در يارى لئام ***** كوشند و تيغ بر رخ اهل كرم زنند
اسلام بين كه طوف حرم مى‌كنند و تيغ ***** بر صاحب مقام و به ركن و حرم زنند
هم خود مگر شفاعت امت كنند باز ***** كاين قوم روسيه نتوانند دم زنند
هم خود مگر كه دست خدايند و كلك صنع ***** بر كرده‌هاى امت ناكس قلم زنند
ترسم كه چون عتاب كند سيّد جليل
بر كاينات خشم كند بهر اين قتيل

٦
كاش آن زمان كه جسم وى از زين نگون شدى ***** مهر فلك ز اوج فلك واژگون شدى
كاش آن زمان كه تشنه لب آن خسته داد جان ***** چون قبطيان بر اهل زمين آب خون شدى
كاش آن زمان كه خيمه‌ى او بى‌ستون فتاد ***** نُه خيمه‌ى سپهر برين بى‌ستون شدى
كاش آن زمان كه شد به فلك آهِ اهل بيت ***** روى جهان ز خشم خدا قيرگون شدى
كاش آن زمان كه از حركت ماند رخش او ***** اين توسن كبود فلك بى‌سكون شدى
كاش آن زمان كه دشمن او شد عنان گسل ***** از كف عنان هستى مردم برون شدى
در حيرتم كه كيفر اين فعل شوم را ***** گر حلم حق درنگ نمى‌كرد، چون شدى
گر رحمت خدا نه به خشمش سبق گرفت ***** عالم تلف ز شومى آن قوم دون شدى
گر حجت خداى نبودى ميان خلق ***** روزى هزار بار جهان سرنگون شدى

[١] غازه: گلگونه، بزك، سرخاب.