٢
آن خضرِ رهنماى بيابان كربلا ***** و آن نوحِ غرقه گشته‌ى طوفان كربلا
مالك رقاب امّت و سالار اهل بيت ***** فرمانرواى يثرب و سلطان كربلا
شاهى كه غير لَخت دل و پاره‌ى جگر ***** نامد نصيب او به سرخوان كربلا
حقّا كه كس به دشمن ناحق نكرده است ***** ظلمى كه رفت بر سر مهمان كربلا
دردا كه ديو شد به سرِ خوان زرنگار ***** عريان به خاك جسم سليمان كربلا
از زخمهاى پيكر زارش ز تير و تيغ ***** بس گل كه شد شكفته به بستان كربلا
آن جسم ناز پرور دامان فاطمه ***** افتاد خوار و زار به دامان كربلا
موج فرات سر زده تا اوج آسمان ***** لب تشنه كاروان بيابان كربلا
اين ظلم در زمين شد و طالع شود هنوز ***** خورشيد شرمناك بر ايوان كربلا
آن دم خزان به باغ نبى دستبرد يافت ***** كز پا فتاد سروِ خرامان كربلا
بر خاك چون تپان تن او چون سپند شد
دود فغان ز مجمر دلها بلند شد

٣
آنان كه گام در ره مهر و ولا زدند ***** اول قدم به عرصه‌ى رنج و بلا زدند
دادند چون نداى (أَ لَسْتُ‌) اهل خاك را ***** بر ميهمانسراى محبّت صلا زدند
گفتند قرب حق به بلا ممكن است و بس ***** زان سو صلا زدند و از اين سو (بَلىٰ)‌ زدند
مردانه، نى به فكر سر و نى به ياد جان ***** لبيكِ اين ندا همگى بر ملا زدند
كردند ترك جان و سر و ملك و خان و مان ***** و انگه قدم به معركه‌ى ابتلا زدند
يزدان به قدر مهر و ولاشان بلا فزود ***** تا سنجد آنچه لاف ز بهر ولا زدند
كردند امتحان و پس آنگاه تاج قرب ***** بر فرق هر كه داشت دلى مبتلا زدند
زين خاكدان چو رشته‌ى الفت گسيختند ***** بر فرق چرخ، خرگه مجد و علا زدند
گفتند در بلاد بلا خسروى سزاست ***** اين سكّه را به نام شه كربلا زدند
شاهى كه بود چرخ شرف را چو آفتاب
وز شرمش آفتاب فلك رفت در حجاب

اى چرخ، سالهاست كه بيداد كرده‌اى ***** امروز اين طريقه نه بنياد كرده‌اى
نشنيده‌ام دلى كه ز اندُه نخسته‌اى ***** يا خاطرى كه يك نفس شاد كرده‌اى
ليك از هزار دل كه ببستى به بند غم ***** يكبار هم دلى ز غم آزاد كرده‌اى
سالى شكسته بالى اگر برده‌اى ز ياد ***** بارى همش ز مهر و وفا ياد كرده‌اى
اما به دشت ماريه با عترت رسول ***** ظلمى كه شرح آن نتوان داد، كرده‌اى