امشب نواى تسبيح، از شش جهت بلند است ***** فرياد وا حسينا، تا نُه رواق فرداست
امشب به نور توحيد، خرگاه شاه روشن ***** در خيمه آتش كفر، دود نفاق فرداست
امشب ز روى اكبر، قرص قمر هويداست ***** آسيب انشقاق از تيغ شقاق فرداست
امشب شگفته اصغر، چون گل به روى مادر ***** پيكان و آن گلو را، بوس و عناق فرداست
امشب خوشست و خرّم، شمشاد قّدِ قاسم ***** رفتن به حجله‌ى گور، با طمطراق فرداست
امشب نهاده بيمار، سر روى بالش ناز ***** گردن به حلقه‌ى غل، پا در وثاق فرداست
امشب به روى ساقى، آزادگان گشاده ***** بند گران دشمن، بر دست و ساق فرداست
امشب نشسته مولا، بر رفرف عبادت ***** پيمودن ره عشق، روى براق فرداست
امشب شب عروجست، تا بزم قاب و قوسين ***** هنگام رزم و پيكار يوم السباق فرداست
امشب شه شهيدان آماده‌ى رحيل است ***** ديدار روى جانان يوم التلاق فرداست
امشب بگو به بانو، يك ساعتى بيارام ***** هنگامه‌ى بلاخيز، ما لا يطاق فرداست
امشب قرين يارى، از چيست بيقرارى ***** دل گر شود ز طاقت، يكباره طاق فرداست١

***

مدح ابى الفضل (ع):
دل شوريده نه از شور شراب آمده مست ***** دين و دل ساقى شيرين سخنم برده ز دست
ساغر ابروى پيوسته‌ى او محوم كرد ***** هر كه را نيستى افزود به هستى پيوست
سرو بالاى بلندش چه خرامان مى‌رفت ***** نه صنوبر كه دو عالم به نظر آمده پست
قامت معتدلش را نتوان طوبى خواند ***** چمن (فَاسْتَقِمْ‌)٢ از سرو قدش رونق بست
لاله‌ى روى وى از گلشن توحيد دميد ***** سنبل روى وى از روضه‌ى تجريد برست
شاه اخوان صفا ماه بنى هاشم اوست ***** شد در او صورت و معنى به حقيقت پيوست
ساقى باده‌ى توحيد و معارف عبّاس ***** شاهد بزم ازل شمع شبستان الست
در ره شاه شهيدان ز سر و دست گذشت ***** نيست شد از خود و زد پا به سر هرچه كه هست
رفت در آب روان ساقى و لب‌تر ننمود ***** جان به قربان وفادارى آن باده‌پرست
صدف گوهر مكنون هدف پيكان شد ***** آه از آن سينه و فرياد از آن ناوك و شست
سرش از پاى بيفتاد و دو دستش ز بدن ***** كمر پشت و پناه همه عالم بشكست
شد نگون بيرق و شيرازه‌ى لشكر بدريد ***** شاه دين را پس از او رشته‌ى اميد گسست
نه تنش خسته شد از تيغ جفا در ره عشق ***** كه دل عقل نخست از غم او نيز بخست
حيف از آن لعل درخشان كه ز گفتار بماند ***** آه از آن سرو خرامان كه ز رفتار نشست
يوسف مصر وفا غرقه به خون «وا اسفا» ***** دل ز زندان غم او ابد الدهر نرست٣

***

[١] همان؛ ص ٩٠.

[٢] اشاره به آيه ١١٢ سوره هود، استقامت كن چنانكه فرمان يافته‌اى.

[٣] همان؛ ص ١١٧.