صبر زينب ز شكيبايى ايوب گذشت ***** حيرت نوع ز طوفان حسين است امروز
داد لب تشنه اگر جان به لب آب فرات ***** وصل جانان هدف جان حسين است امروز
محور دين مبين اوست كه آيين خدا ***** محكم از پايه‌ى ايمان حسين است امروز
اى «رسا» دامن شه گير كه از شاه و گدا ***** همه را دست به دامان حسين است امروز

***

زينب (س):
كيست زينب آن كه عالم واله و حيران اوست ***** نور عصمت جلوه‌گر از چهره‌ى تابان اوست
گوهر پاكى كه از پستان عصمت خورده شير ***** جان به قربانش كه جان عالمى قربان اوست
آستان زينب كبرى حريم كبرياست ***** بندگان را دست حاجت جمله بر دامان اوست
زهره‌اى كاندر سپهر عزّت و جاه و جلال ***** روشنى بخش كواكب شمسه‌ى ايوان اوست
بانوى كاندر حريم عفّت و شرم و وقار ***** مريم پاكيزه دامن حاجب و دربان اوست
رونق رضوان ز انفاس نسيم گلشنش ***** نكهت جنّت ز گيسوى عبير افشان اوست
سيل نطق آتشينش كند كاخ كفر را ***** كاخ ايمان متّكى بر پايه‌ى ايمان اوست
كيست اين آشفته كز او عالمى آشفته است‌؟ ***** كيست اين سرگشته كانيسان چرخ سرگردان اوست
ميوه‌ى بستان زهرا پاره‌ى قلب على است ***** آن كه عالم خوشه چين خرمن احسان اوست
آفتاب برج عصمت آن كه اهل فضل را ***** ديده روشن از فروغ دانش و عرفان اوست
جلوه‌ى حق كرد روشن كوفه‌ى تاريك را ***** گرمى بازار شام از خطبه‌ى سوزان اوست
داستانى كآتش اندر دامن هستى فكند ***** داستان محنت و اندوه بى‌پايان اوست
همت مردانه‌ى او نگسلد زنجير عهد ***** خوشتر از پيوند هستى رشته‌ى پيمان اوست
اى «رسا» بر ماتم او تا قيام رستخيز ***** آسمان را گريه‌ها بر ديده‌ى گريان اوست١

***

ماه انجمن:
آمد آن ماه كه خوانند مه انجمنش ***** جلوه‌گر نور خدا از رخ پرتو فكنش
آيت صولت و مردانگى و شرم و وقار ***** روشن از چهره‌ى تابنده و وجه حسنش
ز جوانمردى و سقّايى و پرچم دارى ***** جامه‌اى دوخته خيّاط ازل بر بدنش
آنكه آثار حيا جلوه‌گر از هر نگهش ***** و انكه الفاظ ادب تعبيه در هر سخنش
ميوه‌ى باغ ولايت به سخن لب چو گشود ***** خُم فلك گشت كه تا بوسه زند بر دهنش
كوكب صبح جوانيش نتابيده هنوز ***** كه شد از خار اجل چاك چو گل پيرهنش
آن چنان تاخت به ميدان شهادت كه فلك ***** آفرين گفت بر آن بازوى لشكر شكنش
همچو پروانه‌ى دلباخته از شوق وصال ***** آن چنان سوخت كه شد بى‌خبر از خويشتنش

[١] ديوان كامل دكتر قاسم رسا، ص ١٣٦.