پروانه شد به شمع مزار تو جبرئيل ***** زيرا كه داشت بال و پرى در هواى تو
مقراض١ چون به شمع نهد خادمِ درت ***** ترسم شود بريده پرش بى‌رضاى تو
جنبانده است مهد تو را آن امين وحى ***** خوانده‌ست لا الهَ گهِ لاى‌لاى تو
جاروب آستان تو پرّ ملايك است ***** در چشم حور سرمه، غبار سراى تو
شاها فدائيان تو را من فداييم ***** اى صد هزار همچو «فدايى» فداى تو٢

***
پرسيدم از هلال كه قدّت چرا خم است‌؟ ***** گفتا خميدن قدّم از بار ماتم است
گفتم به چرخ بهر چه پوشيده‌اى كبود؟ ***** آهى كشيد و گفت كه ماه محرّم است
گفتم كه اى سپهر بگو كاين عزاى كيست‌؟ ***** گفتا عزاى اشرف اولاد آدم است
گفتم به دل كه بهر چه‌اى لَختِ خون چنين ***** وز خون براى كيست كه چشم تو پر نم است‌؟
اين ابر از براى چه برگو كه در هواست ***** و اين شور در هواى كه برگو كه دريَم است‌؟
اين صوت ناله است و يا صور رستخيز ***** اين شور محشر است و يا جوش ماتم است‌؟
گفتا نه آگهى كه دميده مه عزا ***** همدم به آه سينه و دل خود همه دم است
يك دم به كار باش وز مژگان بريز دم ***** مهلت روا مدار كه فرصت همين دم است
ماه عزا و ماتم شاهى است كز غمش ***** غم‌ها تمام در دل و دل جمله در غم است
اين ماتم شهى‌ست كه شرح مصيبتش ***** نى در توان كِلك و نه در قوّه‌ى فم است
در وصف ذات قدسى او عقل واله است ***** در شرح مدح حضرت او نطق ابكم است
آن شمع جمع اهل جنان كز مصيبتش ***** گيسوى حور جمله پريشان و درهم است
بنگر كه از كشيدن بار عزاى او ***** پشت فلك به سان كمان راستى خم است
باشد اگر چه ماتم يحيى بسى عظيم ***** ليكن غمش ز محنت يحيى بس اعظم است
او موسى است طور لقايش به كربلاست ***** او عيسى است مادر او به ز مريم است
دل‌ها براى اوست كه اندر تپيدن است ***** دريا ز شور اوست كه اندر تلاطم است
او نور چشم احمد و فرزند مرتضاست ***** او عالم لدنّى و سلطان عالم است
از هر كريم و عالى و هم عالم و شريف ***** او اكرام است و اشرف و اعلا و اعلم است
چرخ سخا و اختر گردون نيِّرين
مهر سپهر حيدر و خير النسا حسين٣

[١] مقراض: قيچى.

[٢] همان؛ ص ١٥٤.

[٣] همان؛ ص ١٥٩.