سروى به سر درآمد و سرداد بر سنان ***** نخلى ز پا فتاد و كشيد از ميانه پا
بس لاله‌ها كه از چمن جعفر و عقيل ***** بر باد رفت از ستم صَرصَر١ جفا
كردند سربه‌سر همه آن سروران دهر ***** سرها براى سرور دنيا و دين فدا
از خون سرخ تازه جوانان سبز خط ***** در بوستان «ماريه» روييد لاله‌ها
باشد عجب كه باز برون آورد گياه
خاكى كه ريختند در او خون بى‌گناه٢

***
لب تشنه‌اى، شكسته دلى، خسته پيكرى ***** وامانده‌اى، اسير غمى، درد پرورى
با غم سرشته‌اى، ز سر و جان گذشته‌اى ***** مظلوم سرورى، شهِ بى‌خيل و لشكرى
محصور اهل كينه و ممنوع آب و نان ***** فرّخ شهى، مَلَك خَدَمى، چرخ چاكرى
تنها چو مانده در صف ميدان كربلا ***** با حلق خشك و چشم تر و گونه‌ى زرى
گفتا دگر كى است كه يارى كند به ما؟ ***** از هيچ سو جواب نيامد ز ياورى
نه لشكر و سپاه نه يار و نه دادخواه ***** نه قاسم و نه عون و نه عباس و اكبرى٣

***
آه از دمى كه با تن تنها شه بشر ***** سلطان دهر و خسرو بحر و خديو بر
آمد به سوى عرصه‌ى ميدان كارزار ***** با سينه‌ى كباب و لب خشك و چشم تر
در بر زره ز جَدَ و حمايل ز ذو الفقار ***** بر كف سنان ز جعفر و ز حمزه‌اش سپر
گفتا منم به نام و نَسَب افتخار خلق ***** جدّم رسول و فاطمه مادر، على پدر
هرسو ز كشته پشته همى ساختى پديد ***** هرجا ز برق تيغ برافروختى شرر
گر مانعش نبود در آن دم رضاى دوست ***** يك تن از آن گروه نمى‌برد جان بدر
ليك از پى رضاى الهى ز جان گذشت ***** تن داد بر قضا و رضا داد بر قدر
بر جانبش پرنده نپرّيد غير تير ***** بر پهلويش نكرد كسى جز سنان گذر
آبش كسى نداد مگر تيغ آبدار ***** كارش كسى نرفت مگر زخم كارگر
از روى او نَشُست كسى جز سرشك گَرد ***** بر سوى او نكرد كسى جز ستم نظر
دلسوز او نبود كسى غير تشنگى ***** دلجوى او نبود كسى غير تير و پر
كس همدمش نبود به غير از دَم خدنگ ***** كس در غمش نسوخت مگر آه شعله‌ور
بر تشنگيش تيغ نكرد آب خود دريغ
كس مهربان نبود بر آن تشنه لب چو تيغ٤

***

[١] صرصر: باد سخت و سرد.

[٢] ديوان فدايى؛ ص ٥٧.

[٣] همان؛ ص ٦٦.

[٤] همان؛ ص ٦٨.