كاين شام محنت است نه هنگام غفلت است ***** حرفى به گريه گفت كه مى‌بايدش شنيد:
عيش من امشب است كه دانم شب دگر ***** اندر كنار حور همى خواهم آرميد
باشد سزا كه از غم نوباوه‌ى نبى
گويند دوستان على در چنين شبى١

***

توبه حرّ:
بستند صف به عرصه‌ى ميدان چو اشقيا ***** غُرّيد طبل جنگ و غريويد كرّنا
با ابن سعد گفت چنين حُرّ نامدار ***** خواهى نمود جنگ به فرزند مصطفى
گفتا بلى كه جنگ كنم آن چنان كه تيغ ***** پَران كُند ز دوش يلان دست بر هوا
از حرف آن پليد بلرزيد حُرّ چو بيد ***** شد رنگ او ز هول به مانند كهربا
گفتا به آن دلير كسى لرزه‌ات ز چيست‌؟ ***** حُرّش جواب داد به اين حرف جانفزا
كاندر ميان دوزخ و جنّت ستاده‌ام ***** در حيرتم كه بخت كشد كارِ من كجا
پس نعره‌اى كشيد و به صوت بلند گفت ***** كاين دم مرا خُلد خدا گشت رهنما
گفت اين و تاخت باره سوى شاه تشنه لب ***** از اسب شد پياده و با چشم پر بُكا
بر سمّ ذو الجناح همى سود روى خويش ***** گفتا به عجز و گريه به فرزند مصطفى
من آن كسم كه بر تو شَها راه بسته‌ام ***** از بخت ناموافق و وز عقل نارسا
آنجا كه از نخست سر راهت آمدم ***** خواهم كه از نخست تو را جان كنم فدا
نادم شدم ز فعل خود و توبه كرده‌ام ***** آيا قبول توبه‌ى من مى‌كند خدا؟
گفتا شه شهيد بود توبه‌ات قبول ***** غمگين مشو كه هست خدا غافر الخطا
وانگه به اذن سرور دين، حُرّ شيردل ***** انگيخت خِنگ٢ جانب ميدان اشقيا
آن شير دل فكند چهل تن به روى خاك ***** ناگه در آن ميانه يكى شومِ ناروا
زد نيزه‌اى به سينه‌ى آن با وفا چنان ***** كز پشت او زبان سنان گشت بر ملا
آهى ز دل كشيد كه أدركنى يا حسين! ***** آمد به سوى مقتل او شاه كربلا
دستى به روى صورت آن غرقه‌خون كشيد ***** گفتى ز روى لطف كه يا حُرّ مَرحبا٣

***
شد نوبت قتال چو بر آل مصطفى ***** پيراهن صبورى افلاك شد قبا
جوش وُحوش زلزله افكند بر زمين ***** شورِ طيور غلغله انداخت بر هوا
از ديده‌ى ثوابت و سيّاره خون چكيد ***** پشتِ سپهر گشت ز بار اَلَم دو تا
از تند بادِ حادثه در گلشن بتول ***** وز تيشه‌ى ستيزه به گلزار مرتضى

[١] ديوان فدايى؛ ص ٤٥.

[٢] خِنگ: اسب سفيد موى، اسب سفيد رنگ، اسب ابلق.

[٣] ديوان فدايى؛ ص ٥٣.