با چنين طوفان گل ريزى، چه گلهايى شكفت ***** كس نمى‌داند، خزان يا نوبهار زينب است
گلشن آل خليل از آتش بيداد سوخت ***** عقل در حيرت ازين صبر و قرار زينب است
از اسارت در ره آزادى او را ننگ نيست ***** بلكه فرمان بردن از كفّار، عار زينب است
خطبه خواند چون على با آن حياى فاطمى ***** ياد بودِ مش پيغمبر، وقار زينب است
نطق كردن در خيابان، بين آن غوغاگران ***** با وجود حضرت سجّاد، كار زينب است
كوفه شد غرق سكوت آنگه كه فرمود «اُسْكُتُوا» ***** رشته‌ى جانها مگر در اختيار زينب است‌؟
يادبود احتجاج و نطق زهرا تازه شد ***** رنگ قرآن، در كلام زرنگار زينب است
حفظ جان حضرت سجّاد، از تيغ عدو ***** جلوه‌اى از روح زهرا، شاهكار زينب است
داد فتوى عاشقان را سرشكستن جايز است ***** چوب محمل، شاهد اين ابتكار زينب است
روز عاشورا كه شد روشنگر جان بشر ***** سايه‌ى غمهاى آن، از شام تار زينب است
گشت ظالم عاقبت از تخت عزّت سرنگون ***** فتح مظلومان، ز يُمن اقتدار زينب است
اين عَلَم‌هاى سياه و اين همه افغان و آه ***** پرچم فتح و سرود افتخار زينب است١

***
چو باده نرگس مستت، بهانه داد به دستم ***** سبوى هوش به سنگ گران عشق شكستم
به باد ساقى كوثر، شدم به بزم تو سقّا ***** ز شوق بى‌خبر از خويش و از ولاى تو مستم
شده است خانه‌ى دربست دل، حريم خيالت ***** كه باب چشم اميدم به روى غير تو بستم
چو شمع بر لب ساحل، اگر چه پاى بر آبم ***** ولى به ياد تو سوزان، ز پاى تا به سر ستم
نمى‌رسى به لبانم، اگر چه تشنه‌ام اى آب ***** كه سربلند چو كوهم، نه پيش پاى تو پستم
مگير آتشم از دل، كه آبروى من است اين ***** مكن ذليل چو خاكم، نه من هواى پرستم
لواى فتح من از آن در اهتزاز بماند ***** كه در هواى تو اى گل، دمى ز پا ننشستم
چو ميوه داد فراوان، درخت بشكند از بار ***** ثمر چو داد نهالم، چه غم اگر كه شكستم
دو دست من ثمرم بود و پيش پاى تو افتاد ***** خجل ز هديه‌ى ناقابلم به پيش تو هستم
گرفته دست نيازم هميشه دامنت اى شاه ***** ز پا فتاده‌ام اكنون بيا بگير تو دستم
«حسان» اگر دهدت مى، بگير از كف ساقى ***** كه من ز رطل گرانش ز هست و نيست بر ستم٢

[١] خلوتگه راز؛ ص ٢٢٠ و ٢٢١.

[٢] همان؛ ص ١١٣٩.