آيينه‌ها ضجّه كردند، با سينه‌اى پاره‌پاره ***** وقتى كه رنج اسارت گرديد مهمان سجّاد
گنجشك‌هاى هراسان آسيمه سر مى‌دويدند ***** گاهى به دامان زينب، گاهى به دامان سجّاد
يك كاروان غيرت و درد، با قفل و زنجير مى‌رفت ***** ميراث خون بود و خطبه، ميراث دستان سجّاد
بر نيزه‌هاى اسيرى، صد شعله روييد وقتى ***** گل كرد خون و غريبى، در عمق چشمان سجّاد

*
ناگاه بانوى سبزى، خون خدا را خروشيد ***** يك شيرزن خطبه‌هايى، بى‌انتها را خروشيد
يك شيرزن‌؟ نه به مولا - از اوج حتّى فراتر ***** بايد امامش بخوانم، بايد بگويم پيمبر
بر وسعتش خون و خنجر، بى‌گفتگو سجده كردند ***** مردانِ مردِ دو عالم، در پاى او سجده كردند
ديروز از كوچه‌هامان، يك نسل عاشق گذشتند ***** با كوله‌بار اسيرى، مردان لايق گذشتند
القصه ديروز دل را، گم كردم اين دوروبرها
آيا دلم را نديديد، ديروز اى هم سفرها؟

محرّم نامه:
هرچه گفتم كه نگويم، همه گفتند: بگو ***** و نهفتم كه نگويم، همه گفتند: بگو
آرى امشب به سرِ دار قسم، خواهم گفت ***** به ابو الفضل علمدار قسم، خواهم گفت
روزگارى‌ست برادر! كه نگفتن ننگ است ***** ديده را بستن و نشنيدن و خفتن ننگ است
روزگارى‌ست برادر! كه سخن بايد گفت ***** سخن از غربت هفتاد و دو تن بايد گفت

*
هيچ ليلى غزل از حادثه‌ى خون نسرود! ***** و اذانى به هوا خواهى مجنون نسرود!
سَرِ گل دسته‌ى مسجد خبر از پير نبود! ***** يا بلالى كه اذان گويد و تكبير نبود!
دست بر زخم من و دل مگذاريد اى قوم ***** خبر از اين دل صد پاره نداريد اى قوم
من ز هفتاد و دو شمشير حكايت دارم ***** از يزيد بن معاويه شكايت دارم
ذو الفقارا! به خُم زلف دوتايت سوگند ***** ذو الجناحا! به تو و يال رهايت سوگند
سَرِ سبزى‌ست مرا باز فدا خواهم كرد ***** و به اين قافله دَينى‌ست ادا خواهم كرد

*
روزگارى‌ست برادر! كه سخن بايد گفت ***** سخن از غربت هفتاد و دو تن بايد گفت
روزگارى‌ست برادر! كه حذر بايد داد ***** خصم دين سفره بگسترد، خبر بايد داد
سَرِ اين سفره برادر نكند پير شويم ***** لقمه‌اى خورده از اين نان و نمك‌گير شويم
مردم! اين لقمه حرام است وفايى نكند ***** عيش دنيا همه دام است وفايى نكند
مردم! اين لقمه گلوگير شود مى‌ميريم ***** و اگر فاطمه دلگير شود مى‌ميريم

*
امشب از زمزم اين درد فراتى بايد ***** وقت تنگ است عزيزان صلواتى بايد