عشق طوفان جنونى دگر انگيخته بود ***** عطش و حنجر و خنجر به هم آميخته بود
آسمان در قدح تشنه هفتاد و دو صبح ***** يك افق باده ز درياى شفق ريخته بود
ما نه هفتاد و دو شوريده از آن مدّعيان ***** همه را عشق به غربال بلا بيخته بود
پى هفتاد و دو حلقوم خروشان، باطل ***** تيغ در تيغ سكوت و ستم آويخته بود
در شگفتم كه كسى جز شهدا زنده مشد ***** عشق از آن محشر كبرى كه برانگيخته بود

*
محشرى بود تماشايى و عاشورايى ***** كه به تصوير نبايد ز قلم فرسايى
چه نويسم‌؟ كه سخن شطح جنون خواهد بود ***** دفتر عشق من آغشته به خون خواهد بود
شه سواران پى معراج كمر مى‌بستند ***** زره حادثه مردانه به بر مى‌بستند
مرگ از هيبت آنها متوارى مى‌شد ***** تا فراسوى صف خصم فرارى مى‌شد
همه را شوق كه اى كاش ز نو زنده شويم ***** زخمها خورده و در خون خود افكنده شويم
كاش صد بار بميريم و ز نو جاى گيريم ***** پير رخصت دهد و جانب ميدان گيريم
تا نفس مى‌دهد از حنجره تكبير زنيم ***** در ركاب پسر فاطمه شمشير زنيم
تيغ در پنجه نيفتيم از اين جوش و خروش ***** مگر آن‌گاه كه افتد همه را دست ز دوش
راه از معركه مى‌رفت به آغوش بهشت ***** رهروانش همه دريا دل و آيينه سرشت
همه رفتند از اين راه و كسى باز نماند ***** جز ابو الفضل به او همنفسى باز نماند
خيمه‌ها منتظر و تشنه‌ى آب است، فرات ***** جگر سنگ از اين شعله كباب است، فرات!
آتش «العطش» از خيمه روان تا ملكوت ***** چه جوابى‌ست بر اين نامه به جز شرم و سكوت
لرزه افتاد از اين ناله به اركان وجود ***** اضطرابى‌ست از اين فاجعه در غيب و شهود
دشت مى‌نالد: اى كاش كه دريا بودم ***** بحر مى‌نالد: اى كاش كه صحرا بودم
كيست اين باغ ستم سوخته را دريابد؟ ***** سينه‌هاى عطش افروخته را دريابد؟
در همين جاست كه نوبت به علمدار رسيد ***** كه به آيين ادب آمد و رخصت طلبيد
دست بر قبضه‌ى شمشير و علم بر دوشش ***** آفتاب آينه‌ى چهره‌ى آتش پوشش
مست مى‌رفت و رخ از شوق برافروخته بود ***** «ـتا كجا باز دل غم زده‌اى سوخته بود»
مست مى‌رفت و حسينش نگران بود از پى ***** نگرانش شه صاحب نظران بود از پى
تا كه تاب آورد اين غيرت مولايى را ***** اين شجات نسب، اين لشكر تنهايى را
بود پر جين سنان پرده ميان وى ورود ***** تيغ غيرت بدرخشيد و ره رود گشود
آه سقاى جگر سوخته بر آب رسيد ***** در دل روز قمر از افق آب دميد
دست در آب فرو برد و كفى پيش آورد ***** بر لب آورد و ننوشيد و تماشايش كرد.
ديد خورشيد در آينه آب افتاده‌ست ***** عكس ساقى‌ست كه در جام شراب افتاده‌ست
چهره در چهره مجال ازلى جلوه‌گر است ***** پرده در پرده از آن چهره نقاب افتاده‌ست
مشك پر كرد و پس آنگه به صف دشمن تاخت ***** آتش صاعقه گويى به سحاب افتاده‌ست
خيمه در خيمه عطش منتظرش بود امّا ***** خبرى بود كه سقّا ز ركاب افتاده‌ست١...

[١] صبحدم با ستارگان سپيده؛ ص ٢٠٨-٢١٢.