٢٤
بى‌شاه دين چه روز جهان خراب را؟ ***** اى آسمان، دريچه ببند آفتاب را
جلباب نيلگون شب از هم گشاى باز ***** يكسر سياهپوش كن اين نُه قباب را
اشك شفق ز ديده‌ى آفاق كن روان ***** در خون كش اين سراچه‌ى پر انقلاب را
نى‌نى كزين پس ار همه خون بارد آسمان ***** بى‌حاصل است خوردن مستسقى آب را
آب از براى حلق شه تشنه كام بود ***** چون رفت، گو به لاوه١ نريزد سحاب را
خور گو دگر ز پرده‌ى شب برميار سر ***** كافكند زينب از رخ چون مه، نقاب را
اى كاش بو البشر نكشيدى سر از تراب ***** زين آتشى كه سوخت دل بو تراب را
تنها نه زين قضيه دل بو تراب سوخت
موسى در آتش غم و يونس در آب سوخت

٢٥
قتل شهيد عشق، نه كار خدنگ بود ***** دنيا براى شاه جهان‌دار تنگ بود
عصفور هر چه باد، هماورد باز نيست ***** شهباز را ز پنجه‌ى عصفور ننگ بود
آيينه خود ز تاب تجّلى به هم شكست ***** گيرم كه خصم را دل پر كينه سنگ بود
نيرو از او گرفت بر او آخت تيغ كين ***** قومى كه با خداى مهياى جنگ بود
عهد (أَ لَسْتُ‌) اگر نگرفتى عنان او ***** شهد بقا به كام مخالف شَرنگ بود
از عشق پرس حالت جانبازى حسين ***** پاى براق عقل در اين عرصه لنگ بود
احمد اگر به ذوره‌ى قوسين عروج كرد ***** معراج شاه تشنه، به سوى خدنگ بود٢
از تير كين چو كرد تهى شاه دين ركاب
آمد فرا به گوش وى از پرده اين خطاب:

٢٦
«كاى شهسوار باديه‌ى ابتلاى ما ***** بازآ كه زان توست حريم لقاى ما
معراج عشق را شب اِسراست، هين بران ***** خوش خوش براق شوق به خلوتسراى ما
تو از براى مايى و ما از براى تو ***** عهديست اين فناى ترا با بقاى ما
دادى سرى ز شوق و خريدى لقاى دوست ***** هرگز زيان نبُرد كس از خونبهاى ما
جانبازيت حجاب دو بينى به هم دريد ***** در جلوه‌گاهِ حسن تويى خود به جاى ما
بازآ كه چشم ما ز ازل بر قدوم توست ***** خود خاكروب راه تو بود انبياى ما
هين، زان توست تاج ربوبيّت از ازل ***** گر رفت بر سنان سرت اندر هواى ما
گر ز آتش عطش جگرت سوخت غم مخور ***** از توست آب رحمت بى‌منتهاى ما

[١] لاوه: لابه، زارى، چاپلوسى.

[٢] اشاره به آيه ٩، سوره نجم؛ (قٰابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنىٰ)‌، و چون «قوس» به معنى كمان است، در پى آن گفته است: اگر معراج پيامبر اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم به سوى قله (قٰابَ قَوْسَيْنِ‌) بوده، معراج امام حسين عليه السّلام به سوى تير و خدنگ است.