دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٩٦١ - نيّر تبريزى
ور
سفلهاى برد ز تو دستى، مشو ملول ***** با شهپر خدنگ بپرّد هماى ما
گستردهايم بال ملائك به
جاى فرش
***** كازار بر تنت نكند كربلاى ما
دلگير گو مباد خليل از
فداى دوست ***** كافى
است اكبر تو ذبيح مناى ما
كو نوح، گو به دشت بلا
آى، باز بين ***** كشتى
شكستگان محيط بلاى ما
موسى ز كوه طور شنيد ار
جواب «لن» ***** گو باز شو به جلوهگه نينواى ما
گر زنده جان ببُرد ز دار
بلا مسيح ***** گو
دار كربلا نگر و مبتلاى ما
منسوخ كرد ذكر اوائل
حديث تو
***** اى داده تن ز عهد ازل بر قضاى ما»
زينب چو ديد پيكر آن شه
به روى خاك
از دل كشيد ناله به صد
درد سوزناك:
٢٧
«كاى
خفته خوش به بستر خون، ديده باز كن ***** احوال ما ببين و سپس خواب ناز كن
اى وارث سرير امامت، به
پاى خيز ***** بر
كشتگان بىكفن خود نماز كن
طفلان خود به ورطهى بحر
بلا نگر
***** دستى به دستگيرى ايشان دراز كن
بس دردهاست در دلم از
دست روزگار ***** دستى به گردنم كن و گوشم به راز كن
سيرم ز زندگانى دنيا،
يكى مرا
***** لب بر گلو رسان و ز جان بىنياز كن
برخيز، صبح شام شد اى
مير كاروان ***** ما را سوار بر شتر بىجهاز كن
يا دست ما بگير و از اين
دشت پر هراس ***** بار دگر روانه به سوى حجاز كن»
پس چشمهسار ديده پر از
خون ناب كرد
بر چرخ كج مدار به زارى
خطاب كرد:
٢٨
«كاى چرخ
سفله، داد از اين سرگرانيا ***** كردى
عزيز فاطمه خوار و ندانيا
خوش در جهان به كام رسيد
از تو اهل بيت ***** تا حشر در جهان نكنى كامرانيا
اين كى كجا رواست كه دو
نان دهر را ***** در
كاخ زر به مسند عزت نشانيا؟
قومى كه پاس عزّتشان
داشت ذو الجلال ***** تا
شامشان به قيد اسيرى كشانيا؟
بستى به قيد بازوى سجاد،
هيچ رحم ***** نامد
ترا بر آن تن و آن ناتوانيا؟
كشتى به زارى اصغر و
هيچت نسوخت دل ***** زان شمع روى دلكش و آن گل فشانيا؟
از پا فكندى اكبر و مىنامدت
دريغ ***** اى
چرخ پير از آن قد و آن نوجوانيا؟
سودى به حلق خسرو دين
تيغ، هيچ شرم ***** نامد
ترا از آن نگه خسروانيا؟
هرگز نكرده بود كس اى
دهر سفله طبع ***** بر
ميهمان خويش چنين ميزبانيا