تا ماه رخ از خون، خضاب كردى ***** خود را فداى آفتاب كردى
دريا ز لب‌هاى تو آب مى‌خواست ***** باللّه تو دريا را جواب كردى
هم بحر را آتش زدى ز آهت ***** هم آب را از شرم، آب كردى
روزى كه جان‌ها بسته بود بر آب ***** تو تشنگى را انتخاب كردى
ناخورده آب، از بين آتش و خون ***** بر رفتن خيمه شتاب كردى
آنقدر اشك افشاندى از گل چشم ***** تا مشك را غرق گلاب كردى
دستت ز تن در پاى دوست افتاد ***** با لشكر دشمن خطاب كردى:
و اللّه ان قطعتموا يمينى ***** انّى احامى، ابدا عن دينى
در خيمه‌ها فرياد آب، آب‌ست ***** دل‌ها ز سوز تشنگى كباب‌ست
هرگوشه، ماهى اوفتاده بر خاك ***** يا اخترى سوزان در آفتاب‌ست
خون جگر در ديده‌ى سكينه ***** اشك خجالت بر رخ رباب‌ست
شش ماهه، خاموش‌ست و كس نداند ***** جان داده در گهواره يا كه خواب‌ست
من دست و جان و چشم و سر نخواهم ***** تنها اميدم اين دو قطره آب‌ست
خونم بريزيد، آب را نريزيد ***** بس دل كه بر يك جرعه آب، آب‌ست
مشى و مزام و دين و مذهب من ***** حمايت از اولاد بو تراب‌ست
و اللّه ان قطعتموا يمينى ***** انّى احامى ابدا عن دينى

***

در شهادت حضرت حُرّ:
روز عاشورا كه شورش همه جا را پر كرد ***** شعله از خاك زمين رخنه به جان خور كرد
ناله، خون در دل هفت اختر و چار عنصر كرد ***** تير عشق آمد و قصد دل و جان «حُرّ» كرد
آرى آن تير كه از چلّه‌ى تقدير شتافت ***** در دل آن همه دشمن، دل او را بشكافت
بود چون كوه ولى رعشه به جانش ديدند ***** دريمِ اشك به هر سوى، روانش ديدند
مهر رخ، زردتر از برگ خزانش ديدند ***** تير قامت به تفكّر چو كمانش ديدند
باطلش هر طرف و عشق به حق مى‌ورزيد ***** ديدگانش يم و خود اشك صفت مى‌لرزيد
كرد از لشكريانش يكى اين گونه سؤال ***** كز چه رو لرزه فتادت به تن اى كوه كمال‌؟!
گر بپرسند كه اشجع كه بود روز قتال‌؟ ***** مى‌برم نام ترا بين شجاعان فى الحال
گفت: حور آن طرف و، اين طرفم ديو رجيم ***** چون نلرزم كه دلم بين جنانست و جحيم
آن طرف يكسره نور، اين طرفم يكسره نار ***** آن طرف يكسره گل، اين طرفم يكسره خار
آن طرف صبح فروزنده و، اين سو شب تار ***** آن طرف اهل يمين، اين طرفم اهل يسار
به خدا جنّتى‌ام، روى به ميزان نكنم ***** بيمى از دادن جان در ره جانان نكنم
ناگهان تاخت چو رعد از دل ظلمات به نور ***** پاى تا سر همه عشق و همه شوق و همه شور