سروى در سال ١٣٦٧ نخستين مجموعه‌ى شعرش را به نام «سروستان» منتشر كرد. بيشترين اشعارش در مدح و مرثيه‌ى ائمه اطهار (ع) است و در دوران جنگ نيز درباره‌ى جنگ و رزمندگان اشعارى سروده است١.

-*-
زينب آمد شام را يكباره ويران كرد و رفت ***** اهل عالم را ز كار خويش حيران كرد و رفت
در ره شام بلا، آن دل غمين از كربلا ***** هر كجا بنهاد پا، فتح نمايان كرد و رفت
با لسان مرتضى، از ماجراى نينوا ***** خطبه‌اى جانسوز اندر كوفه عنوان كرد و رفت
فاش مى‌گويم كه آن بانوى عظماى دلير ***** از بيان خويش، دشمن را پشيمان كرد و رفت
با فداكارى و جانبازى به راه كردگار ***** دين جدّ خويش را مشهور دوران كرد و رفت
با كلام جانفرا، اثبات دين حق نمود ***** عالمى را دوستدار اصل ايمان كرد و رفت
بر فراز نى چو آن قران ناطق را بديد ***** با عمل آن بى‌قرين تفسير قرآن كرد و رفت
خطبه‌اى غرّا بيان فرمود در كاخ يزيد ***** كاخ استبداد را از ريشه ويران كرد و رفت
در ديار شام، برپا كرد از نو انقلاب ***** سنگر استمگران را سست بنيان كرد و رفت
زين خطب اتمام حجّت كرد بر كافر دلان ***** غاصبين را مستحقّ نار ميزان كرد و رفت
از كلام حق پسندش، شد حقيقت آشكار ***** اهل حق را شامل الطاف يزدان كرد و رفت
شام غرق عيش و عشرت بود هنگام ورود ***** روز رفتن شام را شام غريبان كرد و رفت٢

***

درس جاويدان:
جان فداى آن كه جان عالمى قربان اوست ***** ما سوى اللّه جلوه‌اى از چهره‌ى تابان اوست
نام او باشد حسين و نور بخش ما سوى ***** خلق عالم در دو عالم واله و حيران اوست
جان پيغمبر، عزيز فاطمه، شبل على ***** حجّة اللّه است و جان عالمى قربان اوست
مظهر پروردگار و مظهر اسماء ذات ***** سرّ يزدان است و قرآن بهترين برهان اوست
در مديحش نصّ قرآن، آيه‌ى ذبح عظيم ***** هم «حسينٌ مِنّى»٣ از قول نبى در شأن اوست
سينه‌اش درياى موّاج علوم كردگار ***** گفته‌هاى ارجدارش لؤلؤ و مرجان اوست

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٣، ص ١٧٦٩.

[٢] همان؛ ص ١٧٧١.

[٣] اشاره است به حديث نبوى كه در حق حسين «ع» فرمود: «حسين منّى و انا من حسين» حسين از من است و من از حسينم.