افكنده شور و لوله در عالم حسين ***** «خاموش محتشم كه ز ذكر غم حسين»
«جبريل را ز روى پيمبر حجاب شد»
تا بوده روزگار عزايى چنين نكرد ***** بر پا زمانه شور و نوايى چنين نكرد
سوزى ز ساز درد فزايى چنين نكرد ***** «تا چرخ سفله بود خطايى چنين نكرد»
«بر هيچ آفريده جفايى چنين نكرد»١

***

با كاروان كربلا:
اين دل شوريده همچون نى، نوا دارد هنوز ***** ناله‌ها از جان به شور نينوا دارد هنوز
اى حسين، اى تشنه كام كربلا در ماتمت ***** جويبار خون، نشان از چشم ما دارد هنوز
تا برآرد سر به گردون، در هواى كوى تو ***** اين سر شوريده سوداى تو را دارد هنوز
آبروى چشمه‌ى عشق است خاك كربلا ***** زمزم و كوثر نشان از كربلا دارد هنوز
غنچه‌ى خونين دل، پريشان دفتر گل را گشود ***** قصه‌ى درد تو، با باد صبا دارد هنوز
در درون سوزى چو آتش شعله‌ور دارد على ***** بر جگر داغى از اين غم، مصطفى دارد هنوز
در جنان سرگشته از اين ماتم گردون دراز ***** چهره‌ى نيلى، روز و شب خير النساء دارد هنوز
موج خيز رحمت يزدان به چشم اهل راز ***** راه بر سر چشمه‌ى خون خدا دارد هنوز
نخل دين احمدى بار آور از خون تو گشت ***** گلشن توحيد، از او ارج و بها دارد هنوز٢

***

شهيد نينوا:
به جولانگاه دشت بى‌نيازى، تاختن بايد ***** بيابانى است مالامال دل، جان باختن بايد
مشو غافل دمى تا منزل جانان، به رهپويى ***** نسيم آسا به سرافتان و خيزان، تاختن بايد
گرت زين برق عالمسوز بال سوختن باشد ***** درين پرواز طاقت گير، شور ساختن بايد
اگر همچون شهيد نينوا، افروختن خواهى ***** سرى، در سرورى، بالاى نى، افروختن بايد
مگر روزى به دامانش توانى دست دل يازى ***** غريب از خويشتن، بر آشنا پرداختن بايد
بت ما و منى آزرده دارد خاطر ما را ***** به روى اين حريف فتنه‌گر، تيغ آختن بايد٣***

علمدار:
در شعله‌ى نگاه تو نقشى نيست آب ***** موج هزار آينه در خود شكست آب
زان لعل لب كه جوش زد از آتش عطش ***** درگير و دار معركه طرفى نيست آب
برخاست از فرات شرارى كز التهاب ***** آتش به جان فكند ز بالا و پست آب

[١] زينة المراثى؛ ص ١٦-٣٩. آذرخش، ص ٢٥٦-٢٧٩.

[٢] آذرخش؛ ص ٢٢٤.

[٣] همان، ص ١٦٦.