سيد محمد حسين بهجت «متخلّص» به شهريار در شهريور ماه سال ١٢٨٥ ه‌. ش در تبريز متولد شد. پدرش حاج مير آقا خشكنابى از سادات خشكناب و از وكلاى درجه‌ى اول تبريز بود و ايمانى بسيار قوى داشت.

دوران كودكى شهريار مصادف با انقلاب مشروطيت و در نتيجه ناامنى و آشوب در سرتاسر كشور از جمله تبريز بود به همين دليل خانواده شهريار به روستاى خشكناب رفتند. شهريار تحصيلات ابتدايى خود را با قرائت قرآن آغاز كرد و سپس به آموختن گلستان سعدى و ديوان حافظ پرداخت. در سال ١٢٩١ شمسى، دوباره به تبريز، نقل مكان كردند. بعد از ديپلم به تهران رفته و رشته‌ى پزشكى را براى ادامه‌ى تحصيل انتخاب نمود و در سال آخر قبل از اخذ مدرك دكترا به خاطر شدت احساسات توام با طبع سركش و ناكامى‌هاى عشقى، تحوّلى ناگهانى در زندگى او پديد آورد و با يك بحران روحى شديد ترك تحصيل كرد. وى در سال ١٣١٠ شمسى وارد خدمت دولتى گرديد ابتدا در اداره‌ى ثبت اسناد مشهد و سپس به خدمت در بانك كشاورزى تهران پرداخت و در همان شغل بازنشسته گرديد.

شهريار در سال ١٣١٣ پدر خود را از دست داد و در مرگ او مرثيه‌ى بسيار عاطفى سرود. در سال ١٣٣٢ نيز مادر خود را از دست داد و تهران را به قصد تبريز، ترك گفت و در تبريز، از سوى مردم مورد استقبال با شكوهى قرار گرفت وى در آنجا، با يكى از بستگان خود ازدواج كرد كه حاصل آن دو دختر به نامهاى شهرزاد و مريم و يك پسر به نام هادى بود.

در طول دوران زندگى شهريار دو تحوّل مهم رخ داد كه طرز فكر و برداشت شاعر را از اوضاع دگرگون كرد. تحول اول در پايان دوران تحصيل و عشق ناكامش و تحول دوم وقوع انقلاب اسلامى ايران در سال ١٣٥٧ به رهبرى امام خمينى بود كه بزرگترين سعادت زندگى او درك انقلاب اسلامى است. و به دنبال آن جنگ تحميلى بود كه او توانست خالص‌ترين احساسات خود را در اين مورد با زبان شعر بيان نمايد و اعتقاد و ايمان كامل خود را به اسلام، انقلاب و رهبرى نشان دهد.

آثار شهريار به دو دسته تقسيم مى‌شود:

الف آثار نثرى كه به صورت مقاله يا مقدمه‌هايى بر ديوان خود و يا ديگران نوشته است.

ب) آثار نظمى كه به دو زبان فارسى و تركى گنجينه گرانقدرى در ادب فارسى محسوب مى‌شود و شامل مثنوى «روح پروانه»، «كليات» در چهار جلد كه در سال ١٣٦٤ چاپ و منتشر شد و شامل غزليات، قطعات، و رباعيات، قصايد و مثنوى، و شاهكار «حيدر بابايه سلام» به زبان تركى مى‌باشد. ديوان اشعارش شامل اشعار متنوع در موضوعات مختلف مى‌باشد او سبك زيبا و كهن قديم را با مهارت و هنرمندى به سبك تازه پيوند زده است.

شهريار در مدح و مرثيه‌ى اهل بيت (ع) نيز اشعارى سروده است پرشورترين غزل شهريار «مناجات» اوست كه در مدح شخصيت وجودى و عظمت مولاى متقيان مى‌باشد و از شاهكارهاى ادب فارسى و با اين مطلع آغاز مى‌شود:
على اى هماى رحمت تو چه آيتى خدا را ***** كه به ما سوا فكندى همه سايه‌ى هما را

و مرثيه‌ى كاروان كربلا كه در مورد امام حسين (ع) مى‌باشد.

شهريار از يك طرف عالمى است فاضل و از سوى ديگر شاعرى عارف و عاشق و جمع اين ويژگيها با هم چهره‌ى او را آنگونه كه هست روشن مى‌سازد.

شهريار سرانجام در ٢٦ شهريور ماه سال ١٣٧٦ ه‌. ش پس از هشت ماه، بيمارى ريوى در بيمارستان تهران از دنيا رفت. جنازه