رمزى است از رموز محبّت بلاى او ***** شرطى است از شروط ولا، ابتلاى او
اين شرط ظاهر است و به تصديق اين سخن ***** برهان قاطعى است «بَلا لِلْولاى» او
نمرود را حواله بكردند، دردسر ***** زيرا كه او نداشت سرى در هواى او
پروانه‌سان، خليل در آتش فكند تن ***** پروانه‌اش ز ذبح پسر در مناى او
احمد شنيده‌اى كه به دشت احد نمود ***** دندان به پيش سنگ سپر، در رضاى او
سر مرتضى، به پاى سر سجده‌اش گذاشت ***** بر سر گذاشت جام بلا، مجتباى او
پس خسرو ديار بلا، شاه دين حسين ***** آمد قتيل معركه‌ى كربلاى او
تا تشنگان ز چشمه‌ى كوثر چشاند آب ***** لب تشنه جان سپرد به راه وفاى او
اين فخر بس به آن شهِ لب تشنه كز وفا ا ***** و كشته خواست و خدا خونبهاى او
او كشتى نجات و جهان، بحر پر ز شور ***** توفيق بادِ شرطه، خدا ناخداى او
مردانه دست از پى آن كارزار داد ***** عبّاس آن برادر صاحب لواى او
اندر مناى كعبه‌ى كوى وفاى يار ***** آمد ذبيح، اكبر گلگون قباى او
ناشسته لب ز شير، ز تير بلا چو شير ***** پروا نكرد اصغر شيرين لقاى او
استادگى نموده به پاى رضاى دوست ***** از پا فتاد قاسم پا در حناى او
طوقِ رضا و رشته‌ى تسليم شد همى ***** بند گران به گردنِ زين العباد او
هركس كه در ديار محبت گذر كند
بايد نخست تركِ دل و جان و سر كند١

***
اى خَم قد سپهر ز بارِ عزاى تو ***** سرهاى سروران جهان زير پاى تو
اى تا ابد طفيل وجود تو هر چه هست ***** وى از ازل خداى جهان خونبهاى تو
اى شمسه‌ى رواق تو را شمس، نيم خشت ***** وى عرش، فرش قبه‌ى عالى بناى تو
اى داده سر به دشمن خونخوار بهر دوست ***** خونبار باد چشم فلك در عزاى تو
باللّه حريم كوى تو بهتر ز كعبه است ***** اى كعبه طايف حرم كربلاى تو
آن كعبه راست اشتر و گاو و غَنَم فدا ***** وين كعبه را فداش تويى، من فداى تو
از صُفّه‌ى تو مروه صفا جويد و صفا ***** دارد هميشه سعى كه يابد صفاى تو
شاها چهلچراغ تو خود نخل ايمن است ***** بر اين دهد كليم شهادت براى تو
ظاهر دم مسيح ز خاك مقدّست ***** با هر كفِ كليم ز خشت طلاى تو
شد مولد مسيح چو در خاكِ درگهت ***** آن روز دم گرفت ز خاك شفاى تو
مى‌كُشت چون خليل به قربانيت پسر ***** مى‌گشت چون ذبيح، ذبيح مناى تو
ترجيح داده بود به ذبح پسر خليل ***** اشكى كه ريخت از بصر اندر عزاى تو

[١] همان؛ ص ١١٠ و ١١١.