با اين همه حكايت دارم يكى سوال ***** راضى به يك جواب، كنون از شما منم
بر اين محمّدى كه مؤذن دهد اذان ***** اى شاميان نبيره، يزيد است يا منم‌؟
گوييد اگر يزيد بود، اين بود دروغ ***** گوييد اگر منم ز چه در اين جفا منم
پرسيد اگر كه هست مرا باب تاجدار ***** درّ يتيم خامس آل عبا منم
پرسيد گر ز نام من اى قوم كينه‌جو ***** بى‌كس منم، غريب منم، مبتلا منم
بيمار و داغديده و بى‌يار و بى‌معين ***** زين العباد بى‌كس و بى‌آشنا منم
آن بى‌معين كه ديده سرِ باب خويش را ***** از تن جدا ز خنجر شمر دغا١ منم
آن بى‌كسى كه نعش پدر را ز بعد قتل ***** ديد از سُمِ ستورِ ستم توتيا، منم
آن بى‌كس كه روز ورودم به شام غم ***** بستند دست او ز جفا از قفا منم
آن بى‌كسى كه در سر هر كوچه ريختند ***** آتش به فرقش از ره جور و جفا منم
آن خسته‌ى عليل كه او را به روز و شب ***** خشت خرابه بود ز غم متكّا منم
آن سر برهنه‌اى كه نگهداشتى به پاى
در بزم عيش خويش يزيد از جفا منم٢***
اى خسروى كه مالك ملك خدا تويى ***** مقصود ز آفرينش ارض و سما تويى
خود زاده‌ى نبىّ و ولى آن كه از ازل ***** يارى نموده بر همه‌ى انبيا تويى
از ماسوا سواى تو منظور حق نبود ***** زيرا ز ماسوايى و از ماسوا تويى
پوشيده نيست پيش تو اسرار كاينات ***** زيرا كه محرم حرم كبريا تويى
اى گوهر يگانه كه از صافى صفات ا ***** ز پاى تا سر آيينه‌ى حق نما تويى
با آنكه بود آب روان مهر فاطمه ***** آن كس كه تشنه شد سرش از تن جدا تويى
هر كشته را كنند سر از پيش رو جدا ***** شاهى كه شد جدا سر او از قفا تويى
آن توتيّاى ديده‌ى مردم شهى كه شد ***** در زير سُمّ اسب، تنش توتيا تويى
اى دستگير خلق پس از سر جدا شدن ***** آن كس كه دست او ز جفا شد جدا تويى
هر مطبخ از چراغ منير است و آن كه داد ***** از شمع چهره، مطبخ خولى ضيا، تويى
بر نعش هر شهيد لباسش بود كفن ***** عريان كسى كه رفت به خاك جفا تويى
آن كعبه‌ى اميد كه اندر مناى دوست ***** بنموده عون و اكبر و اصغر فدا تويى
شاهى كه فراز نى از كوفه تا به شام ***** چشمش بدى به خواهر غم مبتلا تويى
هر مرغ را فغان به بهار است «جوديا»
مرغى كه چهار فصل بود در نوا تويى

***

[١] دغا: نابكار، پليد، حيله‌گر.

[٢] ديوان كامل ميرزا عبد الجواد جودى خراسانى؛ ص ٤٤.