١
تا ديده بر هلال محرّم فتاده است ***** بارى گران بدوش دل از غم فتاده است
شد زنده باز خاطره كربلاى عشق ***** شور نشور در همه عالم فتاده است
هرجا خروش و ناله‌ى وا حسرتا بلند ***** هر سو غبار حسرت و ماتم فتاده است
زان خون كه موج آن ز مكان و زمان گذشت ***** كشتى دل شكسته در اين يم فتاده است
گر جاى اشك خون رود ز ديدگان رواست ***** گريان ازين مصيبت جان سوز ماسوى است

٢
سوى مناى دوست چو شد كاروان عشق ***** از كعبه با شتاب كه جانها فدايشان
آيد بگوش از جرس آواى الفراق ***** بس زخمه بر دلست ز سوز درايشان
در گرد راه غافله بينم غمام مرگ ***** گويى اجل همى رود اندر قفايشان
بيگانه از خودند همه آشناى حق ***** غير از رضاى دوست نباشد رضايشان
كاينسان ز خود بريده و مستانه مى‌روند ***** جان بر كفند و تا بر جانانه مى‌روند

٣
چون خيمه زد به دشت بلا شاه كربلا ***** از هر طرف محاصره قوم دون شدى
كردند منع آبش و از سوز تشنگى ***** در ديده‌اش جهان چو دخان نيلگون شدى
فرياد العطش ز خيامش بلند بود ***** جا داشت گر زمين ز مدارش برون شدى
اى كاشكى فرات بر آن فرقه‌ى پليد ***** چون نيل بهرِ قِطْبى دون، جوى خون شدى
اى اف بر اين لئامت و اى اف ازين شقا ***** از ميهمان كه آب كند منع ناروا؟

٤
كشتند ياورانش و از غايت دغا ***** تيغ جفا به فرق على اكبرش زدند
پشتش شكست از غم مرگ برادرش ***** عبّاس تا عمود گران بر سرش زدند
بنشست تير غم به جنان بر دل بتول ***** تا تير بر گلوى على اصغرش زدند
هر سو نظر فكند شهيدى فتاده ديد ***** زين غم شراره بر دل دانشورش زدند
ديگر نماند هيچ يك از ياوران او ***** كردند از چهار طرف قصد جان او

٥
آه از دمى كه شد به حرم شه پى وداع ***** ناگاه شور ولوله بر شد ز خيمه‌گاه
هشتاد و چهار كودك و بانو پريده رنگ ***** پژمان و دادخواه گرفتند گرد شاه
آن يك گرفته دامن شه را ز سوز دل ***** وان يك گشوده عقده دل را به اشك و آه
آن يك زبان به شكوه گشودى كه اى پدر ***** وان يك فغان و ناله برآورد يا اخاه
مپسندمان به دشت بلا بى‌پناه و زار ***** ما را به جز تو نيست شها يار و غمگسار