و آنكه بُد از خويش و از صحابه و ياران ***** صف زده گردش چو گِردِ ماه ستاره
فرقه‌ى اصحاب را چو ديد وفا كيش ***** داد به خلد و به وصل حور بشاره
پس زبر ناقه شد چو مهر به گردون ***** كرد به حيرت به فوج خصم نظاره
داد به سر كردگان قوم بسى پند ***** دعوت حق را دوباره كرد و سه باره
از پدر و جدّ خويش خواند مناقب ***** بر شرف و قدر خويش كرد اشاره
پند مگر دامنى بر آتششان بود ***** تند شدند از پياده وز سواره
وعظ نشد كارگر اگرچه اثر كرد ***** آن سخن دل شكاف در دل خاره
كى سخن حق به گوش ديو كند راه‌؟
ختم بر او گشته قهر حق خَتَمَ اللّه١
روى چو شه سوى كارزار برآورد ***** موعظه بنهاد و ذو الفقار برآورد
بر سر گندآوران٢ حُسام٣ فرو كوفت ***** از دل سنگين دلان دمار برآورد
حمله ز هر سو نمود بر صف اعدا ***** دود دل از اسب و از سوار برآورد
بس كه بُد از دست روزگار دلش خون ***** كيفر از ابناء روزگار برآورد
همچو عقابى ز تير چارپر از شوق ***** بال و پر از بهر عرش يار برآورد
بر دل پاكش نشست ناوك تيرى ***** وز عقب آن تير آبدار برآورد
پا چو كشيد از ركاب گفتى از اندوه ***** عرش حق از گوش گوشوار برآورد
گاه ز تاب عطش فغان شررناك ***** از دل مجروح داغدار برآورد
گاه به پاس عيال بى‌سر و سامان ***** ديده ز هر سوى و هر كنار برآورد
جاى چو شد بر زمين ز گوشه‌ى زينش
برد خداى از زمين به عرش برينش
اى شه دين! اى كه دين شد از تو قوى پشت ***** تشنه دهد جان، كسى كه تشنه ترا كشت
جور و جفايى كه با تو رفت در اسلام ***** كافرم اركس كند به ملّ زردشت
جز پسر سعد كه او به روى تو زد تيغ ***** كس نشنيدم كه بر درفش زند مشت
زخم تو يك سر به سينه بود و عجب نيست ***** ز آنكه نكردى به كارزار به كس پشت
شد اگر انگشترى ز دست سليمان ***** از تو هم انگشترى برفت و هم انگشت
آمده طاووس عرش حضرت جبريل ***** چون كه به خون تو پرّ و بال بياغشت
قصّه‌ى هر كس رود ز ياد و حديثت ***** مى‌نشنود تا به روز حشر فرامشت
همسر كفر است هر كه نيست تو را يار ***** دشمن حقّ است هر كه اوست تو را دُشت٤

[١] ختم اللّه: اشاره به آيه شريفه (خَتَمَ اَللّٰهُ عَلىٰ قُلُوبِهِمْ وَ عَلىٰ سَمْعِهِمْ وَ عَلىٰ أَبْصٰارِهِمْ غِشٰاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذٰابٌ عَظِيمٌ‌) سوره بقره، آيه ٧.

[٢] گندآوران: جنگجويان.

[٣] حسام: شمشير تيز.

[٤] دشت: بدخواه، دشمن.