اى شه برتر ز انبيا همه نامت
باد ز يزدان بسى درود و سلامت
يك تن و چندين هزار زخم كه ديده است‌؟ ***** يك دل و چندين هزار غم كه شنيده است‌؟
خصم گرفتم كه سر ز خصم ببّرد ***** ليك سر كس كه از قفا ببريده است‌؟
آنچه رسيد از جفا به شاه شهيدان ***** خود به شهيدى چنين جفا نرسيده است
و آنچه كشيده است خواهرش به اسيرى ***** هيچ اسيرى چنين جفا نكشيده است
حجله‌ى عيشى ز آه تير كه كرده است‌؟ ***** دست عروسى به خون خضاب كه ديده است‌؟
از تن تبدار، طيلسان كه ربوده است‌؟ ***** بر سر بيمار از غضب كه دويده است‌؟
ناوك پيكان آبدار به صد شوق ***** چون سر پستان كدام طفل مكيده است‌؟
از پى يك گوشوار از سر سختى ***** گوش پريزاده دخترى كه دريده است‌؟
بسترى از خستگى ز خاك كه كرده است‌؟ ***** خاتمى از تشنگى به لب كه مزيده است‌؟
مركب بى‌راكب كه در به در آمد؟
خيمه‌ى بى‌صاحب كه شعله‌ور آمد؟
آه كه كرد آسمان چه حيله‌گرى‌ها ***** ساخت به آل نبى چه كينه‌ورى‌ها
آه كه در قتل شيرزاده‌ى يزدان ***** كرد به كين روبهى چه حيله‌گرى‌ها
از حرم آنان كه پا برون ننهادند ***** بس كه كشيدند رنج دربدرى‌ها
خيمه‌گه شاه سوختند و نمودند ***** بى‌ادبى‌ها عيان و پرده‌درى‌ها
امّت ناكس به راه شام بدادند ***** آل نبى را سزاى راه‌برى‌ها
زمره‌ى اطفال نازپرور نورس ***** كرده به غولان دهر همسفرى‌ها
بس گهر تابناك بحر رسالت ***** ضايع و پامال شد ز بدگهرى‌ها
داده به قتل حسين فتوى و از مكر ***** ساخته اظهار جهل و بى‌خبرى‌ها
تاج سِنان سَنان و نيزه‌ى خولى ***** گشته سرى كو نموده تاجورى‌ها
از پى انعام و تحفه برده به ميران
از سر اخيار و از گروه اسيران
چرخ بيفسرد گلشن نبوى را ***** ظلم، خزان ساخت باغ مصطفوى را
بر علوى نسبتان سپهر جفاكار ***** فتح و ظفر داده دوده‌ى اموى را
خفته سليمان به خاك ماريه بى‌سر ***** آمده خاتم به دست، ديو غوى١ را
بسته به زنجير و غل ولىّ موحّد ***** منبر و محراب مشرك ثنوى را
سخت تلافى نمود امت گمراه ***** در ره دين سعى‌هاى مرتضوى را

[١] غوى: گمراه، سركش، طاغى.