دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٠٧١ - فؤاد كرمانى
از شمس حقيقتش طلب بود و بر او ***** من غير اشاره گشت كشف سبحات
***
تا ياد شب و داغش اندر
دل ماست ***** در
خواب شبم روز قيامت برپاست
چون صبح شود به ديدهام
پندارى
***** خورشيد حسين است و زمين كرب و بلاست
***
اى رسته كه جان اهل دل
بستهى تست ***** هرجا كه دلى شكسته پيوستهى تست
اشكسته دلان دل به تو
بستند حسين ***** چون
جاى خدا در دل اشكستهى تست
***
آن فانى در خدا كه باقى
به خداست ***** خلاّق
فنا و شمس انوار بقاست
او دامنش از گرد مصيبت
پاكست ***** بر
او چه مصيبت كه مصيبت بر ماست
***
اى روح خدا كه چشم دل
مايل تست ***** و
آئينهى آنچه هست هستى دل تست
احيا همه از تو حىّ و
اين مرده دلان ***** گويند كه شمر بىحيا قاتل تست
***
اى سرّ خدا كه ديده هر
ذى بَصَرت ***** گرديده
ولى نديده كوته نظرت
مىخواست خدا كه سرّ خود
فاش كند ***** انگشت
نما بر سر نى كرد سرت
***
اى كشته كه هستِ خلق از
هستى تست ***** سر
دادى و در سر تو سرمستى تست
در دست تو سر رشتهى
هستىست حسين ***** وين دستِ پُر از پَرِ تهى دستى تست
***
اى دست خدا كه در سرت
سرّ خداست
***** برگو سرت از بدن به دست كه جداست
چون بوته در آتشم كه بر
نقرهى خام ***** اكسير
سرت چو شعله در طشت طلاست
***
اى كشته كه جان عالمى
كشتهى تست ***** پيوسته
به هر دل از خفا رشتهى تست
در ديدهى اهل دل ملاقات
خدا ***** رخسار
به خون فرق آغشتهى تست١
[١] همان؛ ص ٢٤٥ و ٢٤٦.