يك حلقه‌اى ز منطقه‌ى چرخِ‌١ معدلت ***** در حلقه‌ى اسيرى و جور زمان فتاد
زان پس گذارِ دسته‌ى دستانِ دلستان ***** در بوستانِ سرو و گل و ارغوان فتاد
هر بى‌دلى به ناله شد از داغ لاله‌اى ***** هر بلبلى به ياد گلى در فغان فتاد
ناموس حق ز جلوه‌ى طاووس كبريا٢ ***** گشت آنچنان كه مرغ دلش ز آشيان فتاد
قُمرى صفت بر آن گل گلزار معرفت ***** ناليد آنقدر كه ز تاب و توان فتاد
ياقوت خون ز جَزْع يمانى بر او فشاند ***** يادش چو زان عقيقِ لب دُر فشان فتاد
پس كرد روى خويش سوى روضه‌ى رسول
«كاى جدّ تاجبخش من اى رهبر عقول

٨
اين لؤلؤ تر و دُر گلگون حسين توست ***** وين خشكْ لعلِ غرقه‌ى در خون حسين توست
اين مركز محيط شهادت كه موج خون ***** افشاند تا به دامن گردون حسين توست
اين نيّرى كه كرده به درياى خون غروب ***** وز شرق نيزه سر زده بيرون حسين توست
اين مصحف حروف مقطّع كه ريخته ***** اجزاى او به صفحه‌ى هامون حسين توست
اين مظهر تجلّى بى‌چند و چون كه هست ***** از چند و چون جراحتش افزون حسين توست
اين گوهر ثمين كه به خاك است و خون دفين ***** مانند اسم اعظم مخزون حسين توست
اين هادى عقول كه در وادى غمش ***** عقل جهانيان شده مجنون حسين توست
اين كشتى نجات كه طوفان ماتمش ***** اوضاع دهر كرده دگرگون حسين توست»
آنگاه رو به خلوت اُمُّ المصاب كرد
وز سوز دل به مادر دل خون خطاب كرد:

٩
«اى بانوى حجاز مرا بينوا ببين ***** چون نى، نواكنان ز غم نينوا ببين
اى كعبه‌ى حيا به مناى وفا بيا ***** قربانيان خويش به كوى صفا ببين
نورستگان خويش، سراسر بريده سر ***** وز خون نو خطان، به سراپا حنا ببين
در خاك و خون تپان مهِ رخسارِ شه نگر ***** زنگ جفا بر آينه‌ى حق نما ببين
بر نخل طور سرّ (أَنَا اَللّٰهُ‌) را نگر ***** وز روى نى تجلّى ربّ العُلى ببين
از خفته‌ى نهفته‌ى اندر حجاب قدس ***** برخيز و بى‌حجابى ما بر ملا ببين
زنجير جور، سلسله‌ى عدل را قرين ***** توحيد را به حلقه‌ى شرك آشنا ببين
پرگار كفر، نقطه‌ى اسلام را محيط
دين را مدار دايره‌ى اشقيا ببين

[١] منطقه‌ى چرخ: دايره‌اى و كمربندى در آسمان كه جايگاه دوازده برج است (حمل، ثور، جوزا، سرطان، اسد، سنبله، ميزان، عقرب، قوس، جدى، دلو، حوت) و به اعتقاد قدما، آفتاب در هر ماه شمسى يكى از اين بروج را طى مى‌كند.

[٢] ظاهرا مراد از «ناموس حق» حضرت زينب، و «طاووس كبريا» امام حسين عليهم السّلام است.