باز آن دمست كه پس از رستخيز خلق ***** افتند در گمان كه قيامت همين دمست
زين غصه بس كه خاطر خورشيد تيره شد ***** صبحى كه سر زند ز افق شاه ماتمست
تا روزگار دل، همه آه پياپى است ***** تا شب مدار ديده، به شك دمادمست
در پيش موج گريه زمين را چه اعتبار ***** اين سيل را معامله با عرش اعظمست
در دشت دل قيامت دل‌هاى مرده كرد ***** اين ناله‌ى گرفته كه با صور توأمست
چون اهل دل متاع غم دل كنند عرض ***** درديست اينكه بر همه غم‌ها مقدمست
آوخ كه عمر خنده‌ى شادى تمام شد
جز آب شور گريه به مردم حرام شد

٤
هر سال تازه خون شهيدان كربلا ***** چون لاله مى‌دمد ز بيابان كربلا
اين تازه‌تر كه مى‌رود از چشم ما برون ***** خونى كه خورده‌اند يتيمان كربلا
آمد فرود و جمله به دلهاى ما نشست ***** گردى كه شد بلند به ميدان كربلا
اين باغبان كه بود كه ناداده آب، چيد ***** چندين گل شكفته ز بستان كربلا؟
گلبن به جاى گل دل خونين دهد به بار ***** خون خورده است خاك گلستان كربلا
آه از دمى كه بى‌كس و بى‌يار و همنشين ***** تنها بماند رستم ميدان كربلا
داد آن گلى كه بود گل دامن رسول ***** دامن به دست خار بيابان كربلا
گشتند حلقه لشكر افزون ز مار و مور ***** خاتم صفت به گرد سليمان كربلا
خون خورد تيغ تيز كه تا يك نفس رساند ***** آبى به حلق تشنه‌ى سلطان كربلا
آبى كه ديو و دد همه چون شير مى‌خورند
آل پيمبر از دم شمشير مى‌خورند

٥
از موج گريه، كشتى طاقت تباه شد ***** وز دود آه، خانه‌ى دل سياه شد
تا بود در جگر نم خون، وقف گريه شد ***** تا بود در درون نفسى، صرف آه شد
زين غم كه سرخ شد رخ شهزادگان به خون ***** بايد سياه‌پوش چو بخت سياه شد
تنها نه گرد غصّه به آدم رسيد و بس ***** اين غم غبار آينه‌ى مهر و ماه شد
پيغام درد تا برساند به شرق و غرب ***** پيك سرشت، هر طرفى رو به راه شد
ايّام تيره شد چو محرّم فرا رسيد ***** اين ماه داغ ناصبه‌ى سال و ماه شد
خورشيد كرد دعوى ماتم رسيدگى ***** رنگ شكسته بر رخ زردش گواه شد
هركس كه گريه كرد درين مه ز سوز دل ***** جبريل شد ضمان كه برى از گناه شد
فردا چو گل شكفته شود پيش مصطفى ***** رويى كه اندرين دهه هم رنگ كاه شد
در گريه كوش تا بتوانى كه در خور است
عذر گناه عمر ابد ديده‌ى تر است