آل اطهار تو را بر سر معموره عبور ***** حرم عزّ تو را در بن ويرانه مقر
چه زنم گر نزنم بر به ثرى١ سقف سپهر ***** چه برم گر به ثريّا نبرم خاك گذر
چكنم گر نكنم جان و جهان شيب و فراز ***** چكنم گر نكنم كون و مكان زير و زبر
زين تغافل چه كشم گر نكشم دشنه به دل ***** زين تغابن چكنم گر نكنم خاك به سر ***

سوگ فخر عالم:
درين ماتم خليل از ديده خون باريد، آزر هم ***** به داغ اين ذبيح اللّه، مسلمان سوخت، كافر هم
شگفتى نايدت بينى، چو در خون دامن گيتى ***** كزين سوگ آسمان افشاند خون از ديده، اختر هم
به سوگ فخر عالم از نبى جان وز بنى آدم ***** ز افغان شش جهت، ماتمسرا شد، هفت كشور هم
مكيد آن تاجدار ملك دين تا از عطش خاتم ***** ز دست و فرق جسم، انگشترى افتاد و افسر هم
به خونش تا قبا شد لعلگون دستار گلنارى ***** به باغ خلد، زهرا جامه نيلى كرد، معجر هم
ز تاب تشنگى تا شد شَبَه‌گون لعل سيرابش ***** على زد جامه اندر اشك ياقوتى، پيمبر هم
چو فرق كوكب برج اسد از كين دو پيكر شد ***** ز سر بشكافت فرق صاحب تيغ دو پيكر هم
چو نخل ساقى كوثر زبان از تشنگى خاييد ***** به كام انبيا، تسنيم خون گرديد و كوثر هم
مكافات اين عمل را، برنتابد وسعت گيتى ***** چه جاى وسعت گيتى، كه بس تنگست، محشر هم
فلك! آل نبى را جا كجا زيبد به ويرانه‌؟! ***** نه آخر غير اين ويرانه بودى جاى ديگر هم
ز ابر ديده «يغما» برق آه ار باز نستانى ***** زنى تا چشم برهم، خامه خواهد سوخت، دفتر هم
كمر بستى به خون اى پير گردون، نوجوانى را ***** به خوارى بر زمين افكندى آخر، آسمانى را
به دام فتنه از منقار تير و مِخلَب٢ خنجر ***** شكستى پر، همايون طاير عرش آشيانى را
بهار آيد همى تا خار بومى را خزان كردى ***** ز صرصر خيزى باد مخالف گلستانى را
ز منع آب جانسوز آتشى افروختى، وز وى ***** زدى سر بر فلك دود مصيبت دودمانى را
ز كين دندان گزاى ناب پيكان سگان كردى ***** بشير مهر زهرا مغز پرورد استخوانى را
غذا ز الوان خون آوردى آب از چشمه‌ى پيكان ***** جزاك اللّه نكو كردى رعايت ميهمانى را
ندانم تا چه كردى با جهان جان، همى دانم ***** كه از غم تا قيامت سوختى جان جهانى را
دل از قتل شهيدى بر كنارم دجله بگشايد ***** به طرف جان سپارى بسته بينم چون ميانى را
كنم ياد از اسيرى چند و خاك شام چون بينم ***** غريب خسته‌ى آواره‌ى بى‌خانمانى را
تبم گيرد ز رنج طفل بيمارى به ويرانى ***** چو سر بر خشت حسرت خفته بينم ناتوانى را
ز اشك ديده‌ى «يغما» به ياد آور درين ماتم ***** روان سيلاب خون بينى چو بر در آستانى را٣

***

[١] ثرى: زمين.

[٢] مخلب: چنگ.

[٣] اشك خون؛ ص ٩٧-٩٩.