نزيبد جان پاكى چون تو زير خاك آسودن ***** برآور سر ز خاك تيره، اى خاك درت جانها
ز شرح تير بارانت مرا سوفار١ هر مژگان ***** به چشم اندر كند تأثير زهرآلوده پيكانها
كس آن روز ار نكردت جان فدا، اكنون سرت گردم ***** برون نه پا كه جانها بر كف دستند، قربانها
به رشك از تاب آنانم كه در خم خانه‌ى عهدت ***** ز خون پيمانه‌ها خوردند و نشكستند پيمانها٢

***

در رثاى سيد الشهداء:
شهنشاهى كه بودى گوى گردون گوى چوگانش ***** سر از چوگان كين گرديد گوى آسا به ميدانش
خليلى كش فدا زيبد چو اسمعيل صد قربان ***** دميد از مطلع خنجر هلال عيد قربانش
سكندر٣ حشمتى كاب خضر از خاك ره بردى ***** به ظلمات عطش در، تيره‌گون شد آب حيوانش
لب لعلى كه در دُرج٤ احمد لب بر آن سودى ***** شد از الماس پيكان عقد لؤلؤ كان مرجانش
سوارى را كه دوش راكب معراج، ميدان بود ***** سپهر انگيخت از دشت شهادت گرد جولانش
به مهد خاك خفت از بى‌كسى آن كامد از رفعت ***** به استحقاق جبريل امين گهواره جنبانش
به رتبت ناخدايى كز ازل فلك النجاة آمد ***** فلك بسپرد در درياى خون كشتى به طوفانش
عزيزى كش ز ساعد بست زهرا طوق پيراهن ***** گشود از ناخن تيغ ستم گوى گريبانش
وجودى كآفرينش را از او شد خلعت هستى ***** سپهر خصم، پيراهن به خاك افكند عريانش
مكيد از قحط آب انگشترى شاهى كز استغنا ***** نمودى در نظر پاى ملخ، ملك سليمانش
چه حاجت قصّه‌ى آن خشك لب پرسيدن از «يغما» ***** به لفظى‌تر حكايت مى‌كند سيلاب مژگانش ***
در عزايت چكنم گر نكنم خاك به سر ***** زين مصيبت چه خورم، گر نخورم خون جگر
تو به فردوس برين تاخته گلگون به نشاط ***** من سوى شام الم بسته به غم بار سفر
ماند اكنون كه دل از دولت وصلت محروم ***** ماند اكنون كه ز چهر تو جدا ديده‌ى تر
چه برم گر نبرم مژده‌ى وصلت به روان ***** چه دهم گر ندهم وعده‌ى رويت به نظر
خيل انصار ترا تن به زمين سر به سنان ***** آل اطهار ترا دل به تعب جان به خطر
چكنم گر نكنم شكوه ز پيكار قضا ***** چه زنم گر نزنم ناله ز بيداد قدر
پور بيمار تو را پاى به زنجير درون ***** دخت افگار تو را روى برون از معجر
زين تحكّم چه زنم گر نزنم دست بروى ***** زين تهتّك چه درم گر ندرم جامه به بر
پيكر چاك تو در آب همى ز آن لب خشك ***** آتش جان تو بر باد از آن ديده‌ى تر
چه فروزم نفروزم همه كانون ز روان ***** چه تراوم نتراوم همه دريا ز بصر

[١] سوفار: سوراخ، دهانه تير.

[٢] سيرى در مرثيه عاشورايى؛ ص ٢٣٧ و ٢٣٨.

[٣] سكندر: معروفست كه اسكندر ذو القرنين قصد آب حيات نمود ولى موفق به خوردن آن نشد ولى خضر بر آن آب دست يافت.

[٤] در دُرج: كنايه از دهان معشوق.