طفل خنديدى، مگر بر لب چنين بودش سخن ***** جز من اين‌سان شيرخوارى پهلوان عشق نيست
گشت خاموش و در آغوش پدر آرام يافت ***** غير اصغر با پدر كس هم عنان عشق نيست١

***

غزل:
تا شاه عشق كرد هواى لقاى دوست ***** بگسست بند مهر دل از ماسواى دوست
از خانمان و مسكن خود ديده برگرفت ***** زانرو كه داشت يكسره در سر هواى دوست
از طوف كعبه گشت روان سوى كربلا ***** بگرفت او به جان همه كرب و بلاى دوست
با اهل بيت خويش روان شد به كوى عشق ***** تا هر چه داشت جمله برد در مناى دوست
در راه دوست كرد نثار از ره وفا ***** عبّاس و عون و اكبر و اصغر فداى دوست
لب تشنه داد جان به لب آب اى دريغ ***** در خاك و خون فتاد كه يابد رضاى دوست
اندر جهان كه داده نشان سر جدا ز تن ***** جز او كه كند تلاوت قرآن براى دوست
مى‌خواست بانوان حريمش اسير كين ***** هم كودكان دُژم٢ به ره ابتلاى دوست
از كربلا به كوفه و از كوفه به شام ***** زنجير كين به گردن عابد، براى دوست٣

***
تا كه شاه پاك‌بازان عزم كوى يار كرد ***** در حريم كعبه حق رخصت ديدار كرد
از طواف كعبه رو سوى مناى حق نمود ***** عاشقان پاكدل را واقف از اسرار كرد
تا به ميدان بلا وارد شد اندر كربلا ***** پس چنين با همرهان آغاز در گفتار كرد
هين كه شرع مصطفى جدّم پيمبر شد تباه ***** دينِ حق و حقّ ما را خصم دون انكار كرد
وقت جان بازيست بايد دست از جان شست و رفت ***** مى‌نشايد غفلت و سستى در اين رفتار كرد
هر كه را در سر هواى وصلت جانان بود ***** سر به كف بايست و جان را در رهش ايثار كرد
عاشقان پاكدل را چون سر ديدار بود ***** جرعه‌اى از نوش وصلش مست ديگر بار كرد
دل ز جان شستند و با شاه جهان همدل شدند ***** جمله را لبيك گويان عازم ديدار كرد
هرچه در كان ولايت لؤلؤ شهوار داشت ***** شاه در ميدان عشقش عرضه در بازار كرد
در قمار نرد عشقش هرچه بود او پاك باخت ***** پاكبازان را خجل آن زبده ابرار كرد
قاسم و عبّاس و عون و جعفر و عبد اللّهش ***** اكبر و اصغر فداى طلعت دلدار كرد
شد به خيمه بهر ديدار زنان و كودكان ***** پس وداع آخرين با عترت اطهار كرد
زان وداعِ آن جدايى چشم گردون خون گريست ***** هم سكينه بهر بابش گريه‌ها بسيار كرد٤

***

[١] همان؛ ص ٩١.

[٢] دژم: افسرده و غمگين.

[٣] همان؛ ص ١٧٧.

[٤] همان؛ ص ١٧٩.