يا نى، به حربگاه سپهر از حسام كين١ ***** دست بريده‌اى است كه خالى ز پيكر است‌؟
برجيس بين كه ساخته عمّامه نيلگون ***** ناهيد بين كه معجر نيليش بر سر است
نبود عجب كه خاك جهان را دهد به باد ***** گردون ز آب ديده كه جانش پر آذر است
فرياد ماتم است كه در بزم قدسيان ***** سوز مصيبت است كه در عرش داور است
از بانگ نوحه غلغله در عرش كبرياست‌؟
آيا عزاى كيست كه صاحب عزا خداست‌؟

٣
عزم رحيل كرد ز يثرب چو شاه دين ***** ز اندوه شد به رحلت، جان جهان قرين
اشك وداع ريخت چو بر تربت نبى ***** بگسست خواست رابطه‌ى عقد ماء و طين٢
مى‌گفت سر برآر ز مضجع دمى كه شد ***** وقت وداع آخر و ديدار آخرين
پس بر بُراق عزم چو احمد سوار گشت ***** جبريل از يسارش و ميكال از يمين
مى‌شد چو گرد موكبش، اما بر آسمان ***** خون مى‌گريست ديده‌ى اين چرخ دوربين
محمل حريم اهل حرم گشت و راه را ***** با گيسوان خويش برُفتند حور عين
آمد به سوى كعبه و هم كعبه با نياز ***** بر گرد او طواف نمود از سرِ يقين
هردم ز سيل اشك ملك، منتظر فلك ***** كز موج خون، محيط شود كشتى زمين
بهر شهادت ازلى، خضر راه شد ***** او را سعادت ابدى سوى دشت كين
شاه شهيد شد چو ز بطحا به نينوا
از دل كشيد زين غم، بطحا چو نِى، نوا

٤
در كربلا چو خيمه‌ى داراى دين زدند ***** ***** گفتى كه خيمه‌هاى فلك بر زمين زدند
بر خرگهش چو روى نهادند قدسيان ***** گفتى قدم به عرش جهان آفرين زدند
از اشك اهل بيت، ولى هر قدم، قدم ***** سكّان عرش بر سر دُرّ ثمين زدند
تير جفا گروه دغا سوى خيمه‌گاه ***** انداختند و بر پر روح الامين زدند
قومى ز گمرهى و ضلالت پى فرار ***** از موكبش به مركب تعجيل زين زدند
جمعى ز فيض شوق شهادت به پاى او ***** سر برنهاده دست به حبل متين زدند
از روضه‌هاى خُلد برون آمدند و صَف ***** بر گرد خيمه‌هاى حرم، حور عين زدند
شب همچو هاله گرد قمر، حلقه‌ى وداع ***** اهل حرم به دور امام مبين زدند
كرّوبيان عالم بالا ز سوز آه ***** آتش به پرده‌هاى سپهر برين زدند
آن شب چو در وداع و مناجات شد سحر
خورشيد زد به خرگه روحانيان شرر

[١] حُسام: شمشير تيز و بران.

[٢] رابطه‌ى عقد ماء و طين: پيوند آب و گل، كنايه از زمين و نظام هستى در آن.