مى‌زد اندر طواف كعبه قدم ***** ليكن از ازدحام اهل حرم
استلام حجر١ ندادش دست ***** بهر نظّاره گوشه‌اى بنشست
ناگهان نخبه‌ى نبىّ و ولى ***** زين عُبّاد بن حسين، على
در كساى بها و حُلّه‌ى نور ***** بر حريم حرم فكند عبور
هر طرف مى‌گذشت بهر طواف ***** در صف خلق مى‌فتاد شكاف
زد قدم بهر استلام حجر ***** گشت خالى مى‌فتاد شكاف
شاميى كرد از هشام سؤال ***** كيست با اين چنين جمال و جلال‌؟
از جهالت در آن تعلّل كرد ***** در شناسائيش تجاهل كرد
گفت نشناسمش، ندانم كيست ***** مدنى يا يمانى يا مكّى است
بو فراس آن سخنور نادر ***** بود در جمع شاميان حاضر
گفت: من مى‌شناسمش نيكو ***** زو چه پرسى‌؟ به سوى من كن رو
آن كس است اين كه مكّه و بطحا ***** زمزم و بوقبيس و حنيف و منا
حرم و حلّ و بيت وركن و حطيم
ناودان و مقام ابراهيم
مروه، سعى و صفا، حجر، عرفات٢ ***** طيّبه و كوفه، كربلا و فرات٣
هريك آمد به قدر او عارف ***** بر علّو مقام او واقف
قرة العين سيّد الشّهداست ***** زهره‌ى شاخ دوحه‌ى٤ زهراست
ميوه‌ى باغ احمد مختار ***** لاله‌ى داغ حيدر كرّار
چون كند جاى در ميان قريش ***** رود از فخر بر زبان قريش
كه بدين سرور ستوده شيم٥ ***** به نهايت رسيد فضل و كرم
ذروه‌ى عزّت٦ است منزل ***** او حاصل دولت است محمل او
با چنين عزّ و دولت ظاهر ***** هم عرب هم عجم بود قاصر

[١] استلام حجر: بوسيدن حجران سود، اداى احترام كردن، دست كشيدن بر حجريا در صورت اضطرار اشاره‌ى بدان.

[٢] حرم - حل - بيت - ركن - حطيم - ناودان - مقام ابراهيم - مروه - سعى - صفا - حجر - عرفات به ترتيب عبارت است از: گرداگرد خانه‌ى كعبه - خارج از خانه‌ى كعبه - خانه‌ى كعبه - زاويه و گوشه‌ى خانه‌ى كعبه - حطيم: ديوار كعبه در سمت حجر و زمزم و مقام سنگ كعبه ما بين ركن و زمزم و ديوار بيرون خانه‌ى كعبه به جانب مغرب كه در آن جا ناودان طلاى كعبه نصب است. مقام ابراهيم: محل مقدسى در نزديكى كعبه كه اثر قدم مبارك ابراهيم «ع» بر آن است. مروه و صفا دو بلندى كوه مانند كه بين آن دو حاجيان سعى مى‌كنند و هروله (تند رفتن) مى‌نمايند.
حجر: منظور حجر الاسود است
عرفات: محل وقوف حجّاج.

[٣] طيّبه: مدينه منوره را گويند. كوفه و كربلا: دو شهر معروف در عراق. فرات: رودخانه‌ى معروف در عراق. منظور شاعر اشاره به مقامات و مكانهاى شريف و به جهانى مقدس و مورد تعظيم مسلمانان است.

[٤] دوحه: درخت تناور و پرشاخ و برگ.

[٥] شيم: جمع شيمه. خويها، عادتها.

[٦] ذروه‌ى عزّت: ذروه - بلندترين نقطه كوه يا ستيغ آن. بلندترين نقطه ارجمندى و عزيزى.