٨
«اين پاره‌پاره پيكر بى‌سر، حسين توست ***** اين كشته كو مراست برادر، حسين توست
اين سرخ‌رو ز خون شهادت كه در غمش ***** زهرا سياه ساخته معجر، حسين توست
اين بى‌كس غريب كه گرديده چاك‌چاك ***** جسمش به نوك نيزه و خنجر، حسين توست
اين طائر فتاده ز گلزار آشيان ***** كز ناوك عدو بُودَش پر، حسين توست
اين ماهىِ به خاك تپان كز براى آب ***** در بحر خون شده‌ست شناور، حسين توست
اين فخر سروران، كه به قهر از قفا سرش ***** ببريده شمر شوم بداَختر، حسين توست
اين تشنه لب كه تشنه شهيد از جفا شده‌ست ***** ننموده از فرات لبى تر، حسين توست»
چون حرف چند گفت به صد ناله با رسول
با اهل بيت كرد رخِ خود سوى بتول:

٩
«كاى بضعة الرّسول، بر اين انجمن نگر ***** يكسر اسير و بى‌كس و دور از وطن نگر
آن را كه يافت پرورش اندر كنار تو ***** در خاك و خون افتاده، جدا سر ز تن نگر
كشتند نور چشم تو را و آن تن شريف ***** بر خاك گرم كرب و بلا بى‌كفن نگر
از هم دريده گرگ ستم يوسف تو را ***** باور نمى‌كنى، سوى اين پيرهن نگر
كردند ديو و دد به سليمان دين جفا ***** تخت و نگين او به كف اهرمن نگر
زين العباد را كه عزيز زمانه بود ***** يعقوب‌وار، خوار به بيت الحزن نگر
از اشك سرخ، دامن او پر ز گل ببين ***** وز آب چشم، مسكن او چون چمن نگر
آنگه زمام ناقه‌ى او ساربان كشيد
ناكام از شكايت امّت زبان كشيد

١٠
چون شام اهل بيت نبى را مقام شد ***** صبح اميد زينب آواره شام شد
گنج معارف ازلى بوده آن گروه ***** نبود عجب خرابه‌شان گر مقام شد
آنان كه در سُرادق عصمت نهان بُدند ***** ديدارشان نظاره‌گه خاص و عام شد
آن را بدين ستم‌زده ظنّ كنيز رفت ***** وين را بدان اسير، گمانِ غلام شد
دردا، كه دهر آل على را ذليل كرد ***** آوخ، كه چرخ، نسلِ زنا را به كام شد
خون حرام، قوم ستم را حلال گشت ***** آب حلال، اهل حرم را حرام شد
در طشت زر چو ديد سر شاه دين حسين ***** يكباره صبر و طاقت زينب تمام شد
با آه و گريه گفت كه: «اى دهر بى‌نظام ***** بنگر چگونه دين نبى بى‌نظام شد
ما اهل بيت ساقى كوثر مگر نه‌ايم‌؟
ما دوحه‌ى رياض پيمبر مگر نه‌ايم‌؟