سرگشته بانوانِ سراپرده‌ى عفاف ***** زد حلقه گرد او همه چون هاله گرد ماه
آن سرزنان به ناله، كه شد حال ما زبون ***** وين مو كَنان به گريه، كه شد روز ما تباه
پس با دل شكسته جگر گوشه‌ى بتول ***** از دل كشيد ناله و افغان كه يا اخاه
لختى عنان بدار كه گردم به دور تو ***** وز پات ز آب ديده نشانم غبارِ راه
من يك تن غريبم و دشتى پر از هراس ***** وين پرشكستگان ستمديده بى‌پناه
گفتم تو درد من به نگاهى دوا كنى ***** رفتى و ماند در دلم آن حسرت نگاه
چون شاه تشنه داد تسلّى بر اهلِ بيت
برتافت سوى لشكر عدوان سرِكُمَيت

٦
استاد در برابرِ آن لشكر عبوس ***** چون شاه، نيمروز، بر آن اشهب شموس١
گفت اى گروه هين منم آن نور حق كزو ***** تابيده بر سَجَنجَلِ‌٢ صبح ازل عكوس
بر درگه جلال من ارواح انبيا ***** بنهاده بر سجود سر از بهر خاكبوس
مُرسل منم به آدم و آدم مرا رسول ***** سايس منم به عالم و عالم مرا مَسوس
سلطان چرخ٣ را كه مدار جهان براوست ***** من داده‌ام جلوس بر اين تخت آبنوس
در عرصه‌گاه كين كه ز برق شهاب تير ***** ديو فلك گزد ز تحير لب فسوس
گردد ز خون بسيط زمين معدنِ عقيق ***** گيرد ز گرد روى هوا رنگِ سندروس٤
افتد ز بيم لرزه بر اركان كن فكان ***** آرم چو حيدرانه بر اورنگ زين جلوس
بر خاكپاى توسنِ گردون مسيرِ من ***** ناكرده تيغ راست، سجود آورد رؤوس
ليكن نموده شوق لقاى حريم دوست ***** سيرم ز زندگانى اين دهر چاپلوس
نى طالب حجازم و نى مايل عراق ***** نى در هواى شامم و نى در خيال طوس
تسليم حكم عهد ازل را چه احتياج ***** غوغاى عام و جنبش لشكر، غريو كوس‌؟
در كار عشق حاجت تير و خدنگ نيست
آنجا كه دوست جان طلبد جاى جنگ نيست

٧
لختى نمود با سپه كين ازين خطاب ***** جز تير جان شكار ندادش كس جواب
از غنچه‌هاى زخم تن نازنين او ***** آراست گلشنى فلك، اما نداد آب
باللّه كه جز دهان نبى آبخور نداشت ***** گردون، گلى كه چيد ز بستان بو تراب
چون پر گشود در تن او تير جان شكار ***** با مرغ جان نمود به صد ذوق دل خطاب

[١] اشهب: اسب سياه و سفيد. شموس: سركش. اشهب شموس: مركب سركش.

[٢] سجنجل: لفظ رومى به معنى آيينه.

[٣] سلطان چرخ: كنايه از آفتاب.

[٤] سندروس: صمغى زرد رنگ شبيه كهربا.