مه طلعتى كه بر قد قدرش بريده‌اند ***** ديباى (قُمْ فَأَنْذِرْ)١ و استبرق٢ «دَنٰى»٣
هم بسته را شفاعت او مى‌دهد نجات ***** هم خسته را به كلى از او مى‌رسد شفا
چون هر دو كونْ روشن از انوارِ روى اوست ***** صلوا عليه ما طلع البدر فى الدجى٤
فرخنده روز آنك شبى بينديش به خواب ***** كالورد فى الحديقه و الشمس فى السماء٥
بر لوح خاطرم ز چه معنى بود غبار ***** چون گشته‌ام غبارِ در شاه اوليا
فرمانرواى ملك «سلونى» امير نحل٦ ***** داراى دادگستر اقليم (هَلْ أَتىٰ)‌
گر نام او كنم به مثل نقش بر زمين ***** بر خاك ره فتد شه سياره از هوا
يا رب به حق آن چمن آراى «لو كَشَف» ***** كو بود سرو خوش نظر باغ «لا فتى»
يا رب به حق خُلق حسن كز شمامه‌اش ***** بوئيست در نسيم روان پرور صبا
يا رب به حق آن گل سيراب تشنه لب ***** كو را نصيبه كرب و بلا شد كربلا
يا رب به حق آن على عالى آستان ***** كو بود ممالك توحيد را پادشا
يا رب به حق خازن گنجينه هُدى ***** باقر كه بود مخزن اسرار اهتدا
يا رب به حق جعفر صادق كه آفتاب ***** باشد چو صبح بر نفس صدق او گوا
يا رب به حق موسى كاظم كه چون كليم ***** بودى به طور قرب شب و روز در دعا
يا رب به حق آن على موسوى گُهر ***** كو را نهند خسرو معموره‌ى رضا
يا رب به حق آن تقى متقى كه او ***** اقطاب هفت صومعه را بود مقتدا
يا رب به حق شمع سرا پرده تقى ***** يعنى على نقى صدف گوهر تقا
يا رب به حق شكر شيرين عسكرى ***** كو بود طوطى شكر بستان اتقا
يا رب به حق مهدى هادى كه چرخ را ***** باشد به آستانه مرفوعش التجا
كاين خسته را كه بسته‌ى بند طبيعتست ***** آزاد كن ز محنت اين چار اژدها
گر من گنه كنم كرمت بى‌نهايتست ***** شب را اميد هست كه روز آيد از قفا٧***

قسمتى از تركيب‌بند در منقبت امام على (ع) و اولاد طاهرينش:
بار ديگر بر عروس چرخ زيور بسته‌اند ***** پرده‌ى زر بفت بر ايوان اخضر بسته‌اند
چرخ كُحلى پوش را بند قبا بگشوده‌اند ***** كوه آهن چنگ را زرّين كمر دربسته‌اند
اطلس گلريز اين سيماب گون خرگاه را ***** نقش پردازان چينى نقش ششتر بسته‌اند

[١] (قُمْ فَأَنْذِرْ): اشاره به آيه‌ى ٢ سوره مدثر. اى رسولى كه خود را به لباس در پيچيده‌اى برخيز و به اندرز و پند قوم را خدا ترس گردن.

[٢] استبرق: ديباى ستبر.

[٣] دنى: اشاره به آيه ٨ سوره نجم (ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰى)»: آنگاه نزديك آمد و بر او نازل گرديد.

[٤] سلام بر او زمانى كه ماه در تاريكى‌ها طلوع مى‌كند.

[٥] مانند گل در گلستان و خورشيد در آسمان.

[٦] نحل: عطايا، بخشش‌ها.

[٧] ديوان خواجوى كرمانى؛ ص ٥٥٩ و ٥٦٠.