از ديده‌ى ركاب تراويد خون درد ***** وز طره‌ى عنان ز شكن چين به چين فتاد
غوغاى عام گريه چنان بر سپهر رفت ***** كز اضطراب لرزه به عرش برين فتاد
در دشت كربلا همه از قطره‌هاى اشك ***** تا چشم كار كرد به لعل و نگين فتاد
هر يك ز اهل بيت نبى با زبان حال
گشتند نغمه سنج به مضمون اين مقال:

١٣
رفتى و داغ بر دل پرغم گذاشتى ***** ما را به روز تيره‌ى ماتم گذاشتى
رفتى تو شاد و در بر ما تيره كوكبان ***** يك دل رها نكردى و صد غم گذاشتى
رفتى ز سال و مه چو شب قدر در حجاب ***** وين تيرگى به ماه محرّم گذاشتى
رفتى تو جانب پدر و جدّ محترم ***** ما را غريب و بى‌كس و مَحرم گذاشتى
رفتى ز بحر غصه‌ى ديرينه بركنار ***** ما را غريق اشك دمادم گذاشتى
رفتى تو روزگار يتيمان خويش را ***** چون موى خويش، تيره و درهم گذاشتى
جنّ و ملك ز هجر تو در گريه‌اند و سوز ***** تنها نه داغ بردل آدم گذاشتى
ما را به دست لشكر دشمن، غريب و خوار ***** بى‌غمگسار و مونس و همدم گذاشتى
بود اهل بيت را به تو دل خوش ز هر ستم ***** خوش بر جراحت همه مرهم گذاشتى
روح رسول از غم اين غصّه خون گريست
جان بتول زار چه گويم كه چون گريست

١٤
آه از دمى كه فاطمه فرزند مصطفى ***** آن مادر حسين و حسن سرور نسا
با جيب پاره‌پاره و با جان چاك‌چاك ***** در معجر مصيبت و در كسوت عزا
آيد به عرصه‌گاه قيامت به صد خروش ***** بركف شكسته گوهر دندان مصطفى
برفرق سر چو لاله شده موج زن به خون ***** عمامه به خون شده رنگين مرتضى
از دست راست جامه سبز حسن به دوش ***** وز چپ لباس لعلى سلطان كربلا
آيد به وحشتى كه فتد زلزله به عرش ***** آيد به شورشى كه دَرَد صفّ انبيا
افغان گرفته از سر اين شيوه‌ى شنيع ***** فرياد بر كشيده ازين جرم و ماجرا
در بارگاه عرش درآيد به دادخواست ***** بر دعويش ملايك و جنّ و پرى گوا
انداخته به قائمه‌ى عرش دست صدق ***** زانو زده به محكمه‌ى داور خدا
جبريل مضطرب شود از بيم اين عمل ***** لرزد به خود پيمبر ازين فعل ناسزا
آندم جزاى اين عمل زشت چون شود
در روز حشر حاصل اين كشت خون شود١

[١] ديوان فياض لاهيجى؛ ص ٥١٩-٥٢٧.