قتل عبّاس و على اكبر و قاسم ز ازل ***** بر فرامين قضاياى فلك طُغرا بود
ورنه اندر نظر قهر شهنشاه شهيد ***** عدم هر دو جهان بسته به حرف لا بود
على اكبر به رخ چون گل و با قدّ چو سرو ***** فرد و تنها به سوى رزمگه اعدا بود
عَلِم اللّه كه شقايق نه بدان لطف و سمن ***** نه بدان بوى، صنوبر نه بدان بالا بود
گرد شمع رخ اكبر به گه صبح وداع ***** ليلى سوخته، پروانه‌ى بى‌پروا بود
زخم بر جسم على اكبر و ليلا دل خون ***** خون ز مجنون رود آرى چو رگ از ليلا بود
در همه ملك بلا نيست به جز ذكر حسين ***** قاف تا قاف جهان صوت همين عنقا بود
«نيّر»! آن روز كه طغراى قضا مى‌بستند ***** سرنوشت من از اين نامه همين طغرا بود

***
بازم از واقعه‌ى دشت بلا ياد آمد ***** خرمن صبر و ثباتم همه بر باد آمد
در شگفتم ز چه در هم نشد اجزاى وجود ***** زان همه ضعف كه بر علّت ايجاد آمد
آه از آن دم كه شه دين به هزاران تشويش ***** بر سر قاسم ناكام به امداد آمد
ديد كاغشته تنش چون گل سيراب به خون ***** آهش از آتش اندوه ز بنياد آمد
گر به زانو سر حسرت كه مراين صيد ضعيف ***** به چه جرمى هدف ناوكِ صيّاد آمد
گه به دندان لب حيرت كه گه جلوه‌گرى ***** چشم زخم كه بر اين حسن خداداد آمد؟
پس چو جان پيكرش از لطف در آغوش كشيد ***** رو به سوى حرم آورد و به فرياد آمد
كاى عروس حَسَن از بخت شكايت منما ***** «حجله‌ى حُسن بياراى كه داماد آمد»١
«نيّر»! از خاك در شاه مكش روى نياز كان كه شد حلقه به گوش درش آزاد آمد

***
تا خبر دارم از او بى‌خبر از خويشتنم ***** با وجودش ز من آواز نيايد كه منم
پيرهن گو همه پر باش ز پيكان بلا ***** كه وجودم همه او گشت من اين پيرهنم
باش يك دم كه كنم پيرهن شوق قبا ***** اى كمان كش كه زنى ناوك پيكان به تنم
عشق را روز بهار است كجا شد رضوان ***** تا برد لاله به دامان سوى خلد از چمنم
روز عهد است بكش پسرم اى عقل ز پيش ***** تا تصوّر نكند خصم كه پيمان شكنم
مى نيايد به كفن راست تن كشته‌ى عشق ***** خصم دون بيهده، گو باز ندوزد كفنم
سخت دلتنگ شدم همّتى اى شهپر تي ***** ر بشكن اين دام و بكش باز به سوى وطنم
دايه‌ى عشق ز بس داده مرا خون جگ ***** ر مى‌دمد آبله‌ى زخم كنون از بدنم
گوىِ مطلع چه عجب گر برم از فارِسِ فارس ***** تا به مدح تو شها «نيّر» شيرين سخنم

***
سرخوشانى كه شراب لب مستانه زدند ***** سنگ بر جام و خم و ساغر و پيمانه زدند

[١] مصرع از حافظ شيراز است.