گفت حاشا من نى‌ام در عهد، سست ***** اين كشاكشها همه از بهر توست
آشناى تو ز خود بيگانه است رخود تويى تو، گر كسى در خانه است
عشق را با من حديث اختيار ***** «مسأله دور است اما دور يار»
عشق را نه قيد نام است و نه ننگ ***** جمله بهر توست، چه صلح و چه جنگ
صورت آيينه، عكسى بيش نيست ***** جنبش و آرام او از خويش نيست
اين كشاكش نيستم از نقض عهد ***** قاتل خود را همى جويم به جهد
ورنه من بر مرگ از آن تشنه‌ترم ***** هين ببار اى تير باران بر سرم

***
نادِم نه‌اى اى ز دور خود اى آسمان هنوز ***** دشمن به گريه آمد و تو سرگران هنوز
شرمت نشد فرات! كه لب تشنه جان حسين ***** بسپرد در كنار تو و تو روان هنوز
غلتان به خون برادرِ با جان برابرم ***** دردا كه زنده‌ام منِ نامهربان هنوز
اى شاه تشنه‌لب، كه بريد از قفا سرت ***** كايد صداى العطشت بر سنان هنوز
آواز كوس، بانگ جرس، صوت الرحيل ***** شرح جفاى شمر و سنان در ميان هنوز
اى ساربان عنان شتر بازكش دمى ***** در خواب رفته اصغر شيرين زبان هنوز ***
نيك پى اسب! چرا بى‌رخ شاه آمده‌اى ***** پيل بودى تو چرا مات ز راه آمده‌اى‌؟
برگ برگشته و تن خسته و بگسسته لگام ***** هوش خود باخته با حالِ تباه آمده‌اى
اى فرس قافله سالار تو كشتند مگر ***** كه تو با قافله‌ى آتش و آه آمده‌اى
اندكى پيش تو را بال هما بر سر بود ***** چه شد آن سايه كه اين جا به پناه آمده‌اى
با رخ سرخ برفتى ز برِ ما تو كنون ***** چه خطا رفته كه با روى سياه آمده‌اى
يا همان شاه كه بردى تو به ميدان بلا ***** بى‌گنه كشته عدو و تو گواه آمده‌اى
شه ما را مگر افكنده‌اى، اى اسب به خاك ***** عذر جويان ز پى عفو گناه آمده‌اى ***
آه از آن روز كه در دشت بلا غوغا بود ***** شورش روز قيامت به جهان برپا بود
خصم چون دايره گرد حرم و شاه شهيد ***** در دل دايره چون نقطه‌ى پابرجا بود
عرصه‌ى دشت چو ديباى منقش از خون ***** و آن همه صورت زيبا كه در آن ديبا بود
جان به قربان ذبيحى كه به قربانگه دوست ***** با لب تشنه روان مى‌شد و خود دريا بود
تو مپندار كه شاهنشه دين درگه رزم ***** در بيابان بلا بى‌مدد و تنها بود
انبيا و رسل و جن و ملائك، هر يك ***** جان به كف در بر شه منتظر ايما بود
خون هابيل كه شد ريخته از سنگ جفا ***** گر به عبرت نگرى كشته‌ى آن صحرا بود
پرده‌پوشان نهانخانه‌ى ملك و ملكوت ***** همه پروانه‌ى آن شمع جهان‌آرا بود