زينب چو اين مشاهده بنمود، شد ز هوش ***** يكباره از حيات جهان نااميد شد
زد جيب جامه چاك و به سر برفشاند خاك ***** فرياد بركشيد و به پيش يزيد شد
گفت اى يزيد، ظلم به ما پيش از اين مكن
حق را به خود زياده از اين خشمگين مكن

١١
چون خيمه زد ز شام به يثرب امام ناس ***** آسوده گشت عترت پيغمبر از هراس
يعقوب اهل بيت نبى با بشير گفت ***** كاين مژده را به مژده‌ى يوسف مكن قياس
رو در مدينه، قصّه‌ى يوسف بخوان به خلق ***** وز گرگ و پيرهن سخن‌گوى در لباس
آمد بشير و آمدن شه به خلق گفت ***** آشوب حشر كرد عيان از هجوم ناس
هريك اميد يار سفر كرده‌اى به دل ***** تا بيندش به كام و به بخت آورد سپاس
ديدند مردمى ز مصيبت سياه‌پوش ***** ديدند خيمه‌اى و عزا قيرگون پلاس
آن يك ز روى خويش خراشان تُرُش جگر ***** وين يك ز موى خويش پريشان تُرُش حواس
يك كاروان ز زن همه مردانشان قتيل ***** يك بوستان دروده رياحينشان به داس
آن يادگار آل عبا شمع انجمن ***** اهل مدينه واقعه‌پرسان به التماس
برخاست زان ميان و قيامت به پا نمود
يعنى بيان واقعه‌ى كربلا نمود

١٢
بس كن وصال قصّه‌ى محشر، چه مى‌كنى‌؟ ***** كردى قيامت اين همه، ديگر چه مى‌كنى‌؟
بس كن وصال، كان نفسِ شعله بار تو ***** آتش به عالمى زد، يكسر، چه مى‌كنى‌؟
قصد تو بود سوختن خلق، سوختند ***** اين حرف سوزناك، مكرّر چه مى‌كنى‌؟
جان تذر و فاخته را سوختى ز غم ***** شرح شكست سرو و صنوبر چه مى‌كنى١؟
آهِ درون به طارمِ گردون٢ چه مى‌برى‌؟ ***** آيينه سپهر، مكدّر چه مى‌كنى‌؟
تشويش جان زينب و زهرا چه مى‌دهى‌؟ ***** شرح بلاى آل پيمبر چه مى‌كنى‌؟
صد دفتر از بلاى حسين گر كنى رقم ***** نبود يك از هزار برابر، چه مى‌كنى‌؟
گويى سرش به طشت يزيد، آفتاب و چرخ ***** تعريف آفتاب به اختر چه مى‌كنى‌؟
گويى شب وداع وى و روز رستخيز ***** بيهوده شب به روز برابر چه مى‌كنى‌؟
چندان كه مى‌نشينم از اين گفتگو خموش
خونين دلم ز سينه خروشد كه بر خروش

دوزخيان بيشتر از اين هم هستند؟.

[١] تذر و فاخته: دو پرنده‌ى زيبا كه اولى بيشتر در اطراف سرو، و دومى اغلب بر گرد صنوبر مى‌گردد. سرو و صنوبر در بيان قامت رسا نيز به كار مى‌روند.

[٢] طارم گردون: كنايه از آسمان.