هر دو در انجام طاعت كامليم ***** هر يكى امر دگر را حامليم
تو شهادت جستى اى سبط رسول ***** من اسيرى را به جان كردم قبول
خودنمايى كن كه طاقت طاق شد ***** جان، تجلّى تو را مشتاق شد
حالتى زين به، براى سير نيست ***** خودنمايى كن در اينجا غير نيست
شرحى اى صدر جهان اين سينه را ***** عكسى‌اى داراى حسن، آيينه را
قابل اسرار ديد آن سينه را ***** مستعّدِ جلوه، آن آيينه را
ملك هستى منهدم يكباره كرد ***** پرده‌ى پندار او را پاره كرد
معنى اندر لوح صورت، نقش بست ***** آن چه از جان خاست اندر دل نشست
خيمه زد در ملك جانش شاه غيب ***** شسته شد ز آب يقينش زنگ ريب
معنى خود را به چشم خويش ديد ***** صورت آينده را از پيش ديد
آفتابى كرد در زينب ظهور ***** ذرّه‌يى ز آن، آنش وادىّ طور
شد عيان در طور جانش رايتى ***** خَرَّ موسى صَعقاً١ ز آن آيتى
عين زينب ديد زينب را به عين ***** بلكه با عين حسين عين حسين
طلعت جان را به چشم جسم ديد ***** در سراپاى مسمّى اسم ديد
غيب بين گرديد با چشم شهود ***** خواند بر لوح وفا، نقش عهود
ديد تابى در خود و بى‌تاب شد ***** ديده‌ى خورشيد بين پر آب شد
صورت حالش پريشانى گرفت ***** دست بى‌تابى به پيشانى گرفت
خواست تا بر خرمن جنس زنان ***** آتش اندازد «اَنَا الاعلى» زنان
ديد شه لب را به دندان مى‌گزد ***** كز تو اين جا پرده‌دارى مى‌سزد
رخ ز بى‌تابى، نمى‌تابى چرا؟ ***** در حضور دوست، بى‌تابى چرا؟
كرد خوددارى ولى تابش نبود ***** ظرفيت در خورد آن آبش نبود
از تجلّى‌هاى آن سرو سهى ***** خواست تا زينب كند قالب تهى
سايه‌سان بر پاى آن پاك اوفتاد ***** صيحه‌زن غش كرد و بر خاك اوفتاد
از ركاب اى شهسوار حق‌پرست ***** پاى خالى كن كه زينب شد ز دست
شد پياده، بر زمين زانو نهاد ***** بر سر زانو، سر بانو نهاد
پس در آغوشش نشانيد و نشست ***** دست بر دل زد، دل آوردش به دست
گفت‌وگو كردند با هم متّصل ***** اين به آن و آن به اين، از راه دل

[١] اشاره است به آيه‌ى ١٤٣ سوره‌ى اعراف: (وَ لَمّٰا جٰاءَ مُوسىٰ لِمِيقٰاتِنٰا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ قٰالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قٰالَ لَنْ تَرٰانِي وَ لٰكِنِ اُنْظُرْ إِلَى اَلْجَبَلِ فَإِنِ اِسْتَقَرَّ مَكٰانَهُ فَسَوْفَ تَرٰانِي فَلَمّٰا تَجَلّٰى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسىٰ صَعِقاً فَلَمّٰا أَفٰاقَ قٰالَ سُبْحٰانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ اَلْمُؤْمِنِينَ‌). چون موسى با هفتاد نفر از قومش به وعده‌گاه ما آمد و خدا با وى سخن گفت، عرض كرد: خدايا خود را به من آشكار بنما كه تو را مشاهده كنم. خدا فرمود: هرگز مرا نخواهى ديد و ليكن به كوه بنگر اگر آن به جاى خود برقرار تواند ماند تو نيز مرا خواهى ديد. پس نور حق به كوه تجلّى كرد كوه را متلاشى ساخت و موسى بيهوش افتاد سپس كه به هوش آمد عرض كرد: خدايا تو منزّهى، به درگاه تو توبه كردم و منم نخستين ايمان آورندگان.