ماه رويش، كرده از غيرت، عرق ***** همچو شبنم، صبحدم بر گل ورق
آمد و افتاد از ره، با شتاب ***** همچو طفل اشك، بر دامان باب
كاى پدر جان! همرهان بستند بار ***** ماند بار افتاده اندر رهگذار
دير شد هنگام رفتن اى پدر ***** رخصتى گر هست بارى زودتر
گفت: كاى فرزند مقبل آمدى ***** آفت جان، رهزن دل آمدى
كرده‌يى از حق، تجلّى اى پسر ***** زين تجلّى، فتنه‌ها دارى به سر
راست بهر فتنه، قامت كرده‌يى ***** وه كزين قامت، قيامت كرده‌يى
نرگست با لاله در طنازى‌ست ***** سنبلت با ارغوان در بازى‌ست
از رخت مست غرورم مى‌كنى ***** از مراد خويش دورم مى‌كنى
بيش از اين بابا! دلم را خون مكن ***** زاده‌ى ليلى، مرا مجنون مكن
همچو چشم خود به قلب دل متاز ***** همچو زلف خود، پريشانم مساز
حايل١ ره، مانع مقصد مشو ***** بر سر راه محبت، سد مشو
(لَنْ تَنٰالُوا اَلْبِرَّ حَتّٰى تُنْفِقُوا) ***** بعد از آن، (مِمّٰا تُحِبُّونَ‌) گويد او٢
نيست اندر بزم آن والا نگار ***** از تو بهتر گوهرى، بهر نثار
هرچه غير از اوست، سدّ راه من ***** آن بت‌ست و غيرت من، بت‌شكن
آن حجاب از پيش چون دور افكنى ***** من تو هستم در حقيقت، تو منى
چون ترا او خواهد از من رو نما
رو نما شو، جانب او رو، نما

***
خوش نباشد از تو شمشير آختن ***** بلكه خوش باشد سپر انداختن
مژّه دارى، احتياج تير نيست! ***** پيش ابروى كجت، شمشير چيست‌؟
تير مهرى بر دل دشمن بزن ***** تير قهرى گر بود، بر من بزن
از فنا مقصود ما عين بقاست ***** ميل آن رخسار و شوق آن لقاست
شوق اين غم از پى آن شادى‌ست ***** اين خرابى بهر آن آبادى‌ست
پس برفت آن غيرت خورشيد و ماه ***** همچو نور از چشم و جان از جسم شاه
مست گشت از ضربت تيغ و سنان ***** بى‌خودى‌ها كرد و داد از كف عنان
رو به دريا كرد ديگر آبِ جو ***** زى پدر شد آب گوى و آب جو
اكبر آمد العطش گويان ز راه ***** از ميان رزمگه تا پيش شاه
كاى پدر جان، ار عطش افسرده‌ام ***** مى ندانم زنده‌ام يا مرده‌ام!

[١] حايل: جلوگير، مانع.

[٢] اشاره است به آيه ٩٢ از سوره آل عمران. شما هرگز به مقام نيكوكاران و خاصّان خدا نخواهيد رسيد مگر از آنچه دوست مى‌داريد در راه خدا انفاق كنيد.