تو خواستى براى خدا هرچه خواستى ***** حق خواست هرچه خواست براى تو يا حسين
از بند بند من چو نى آيد نواى عشق ***** در نينوا به شور نواى تو يا حسين
غير تو در ازل كه بلى گفت در بلا! ***** كس را نبود تاب بلاى تو يا حسين
پيغمبران براى شفاعت به رستخيز ***** سر مى‌نهند بر كف پاى تو يا حسين
تو جان و مال، جمله نمودى فداى دوست ***** اى جان دوستان به فداى تو يا حسين
باب تو هفت قلعه گرفتى به ذو الفقار ***** اى جان فداى باب و نياى تو يا حسين
تو هشت قلعه فتح نمودى ز هشت خلد ***** قربان دست قلعه‌گشاى تو يا حسين
گويا كه مى‌خليد به قلب رسول پاك ***** هرخار مى‌خليد به پاى تو يا حسين
روزى كه هركسى طلب مأمنى كند ***** باشد «طرب» به زير لواى تو يا حسين ***
سوخت از ياد شه تشنه لبان جان و تنم ***** نه عجب باشد اگر چاك شود پيرهنم
چمنى بى‌خس و خار است سر كوى حسين ***** من ز غم نعره‌زنان بلبل آن خوش چمنم
عشق آنگونه مرا رفته چو خون در رگ و پوست ***** كه گرم سر برود دل ز غمش بر نكنم ***
روان به كوفه ز كرب و بلا چو قافله شد ***** همه سرادق افلاك پر ز غلغله شد
رخ سپهر از آن روز، پر از آبله گشت ***** كه پاى نازك اطفال، پر ز آبله شد
شنيده‌ايد مسافر به غير آل على ***** كه تازيانه و سيليش زاد راحله شد؟
كناره‌ى افق از شرم، سرخ گشت چو ديد ***** كه سرخ حلق على از خدنگ حرمله شد ***
در شام چون كه آل على را مقام شد ***** روز جهان سياه‌تر از تيره شام شد
شاهى كه گنج سرّ خدا بود سينه‌اش ***** چون گنج در خرابه‌ى شامش مقام شد
چون شد حرام، عيش بر اولاد مصطفى ***** گويى كه عيش بر همه عالم حرام شد ***
در كرب و بلا آب مگر قيمت جان بود ***** كز تشنگى از خاك بر افلاك فغان بود
پژمرد ز سوز عطش و تابش خورشيد ***** آن نوگل خندان كه گل باغ جنان بود
نى‌نى غلطم، خون دل از ديده‌ى اطفال ***** چون سيل ز دامان سراپرده روان بود
رخساره‌ى قاسم بُد اگر بُد گل نوخيز ***** بالاى على بود اگر سرو روان بود
آن شاه كه بودى دهنش چشمه‌ى حيوان ***** خشكيده‌تر از چوب، زبانش به دهان بود
بر نيزه سرش گرد جهان گشت چو خورشيد ***** شاهى كه تنش باعث ايجاد جهان بود
بر پيكر مرغان گلستان حسينى ***** شهباز بلا بال زن از زاغ كمان بود
خون در عوض شير چكيد از لب اصغر ***** تيرش بَدَلِ آب به حلقوم روان بود