خونين، دل آهوى ختن گشت از اين غم ***** از كاكل اكبر چو صبا مشك فشان بود
چون زد به نشان حرمله آن تير جگردوز ***** حلق على‌اش نى كه دل ماش نشان بود
ميدان حسينى ز ازل تا به ابد گشت ***** گر لشگر دشمن ز كران تا به كران بود. ***
يا للعجب كه تشنه‌ى آب فرات بود ***** شاهى كه خاك در گهش آب حيات بود
شد تشنه لب شهيد ميان دو نهر آب ***** با آنكه مهر مادرش آب فرات بود
قسمت به كائنات كنى گر بلاى او ***** افزون بلاى او ز همه كائنات بود
آن شه چو رخ به عرصه‌ى جان باختن نمود ***** روح الامين پياده در آن عرصه مات بود
با التفات او به سوى بارگاه قرب ***** بر جان و مال كى دگرش التفات بود؟
گر ذات پاك حق به صفات اندر آمدى ***** مى‌گفتى كه ذات وى آثار ذات بود
غالى اگر نخوانى و كافر ندانى‌ام ***** گويم كه ذات او همه عين صفات بود
آن شاه از آن ثبات فرمود در بلا ***** كى كوه را تحمّل صبر و ثبات بود
نام حسين چون قلم صنع زد رقم ***** دندانه‌اش كليد مراد و نجات بود

***
بويى ز خم گيسوى اكبر به من آورد ***** يا باد صبا نفحه‌ى مشك ختن آورد
شد پيرهن صبر گل از خار به تن چاك ***** نامى مگر از اكبر گل پيرهن آورد
خونين كفن از باغ دمد لاله و پُر داغ ***** يادى مگر از قاسم خونين كفن آورد
چون جِزع١ شه تشنه شد از اشك گهربار ***** خون در دل مرجان ز عقيق يمن آورد
چون كشته سليمان زمان گشت در آن دشت ***** ز انگشت برون خاتم او اهرمن آورد
صد چاك تن گل شد و نالان دل بلبل ***** زان گل چو خبر باد به سوى چمن آورد
چون بلبل شيرين سخنِ شاه، سكينه ***** زد نعره مرا نعره‌ى او در سخن آمد

***
اى خسرو لب تشنه كه جانها به فدايت ***** جان‌هاى همه خلق به قربان وفايت
تنها نه برايت به زمين خلق بگريند ***** خون گريه كند ديده‌ى جبريل برايت
تنها نه همين آدميانند عزادار ***** بنشسته همه جنّ و ملك هم به عزايت
هم عاشق حقّى تو و معشوق حقيقى ***** هم خون خدايى تو و خونخواه خدايت
زد سنگ ستم خصم به پيشانى پاكت ***** بشكست ز كين آينه‌ى دوست نمايت
كردى تو فدا جان خود اندر ره امّت ***** اى جان جهان، جان جهان باد فدايت
تو حرمت كعبه به صفا داشتى از قدر ***** شد كعبه صفا بخش از آن رو، ز صفايت
بر نى چو نمودند سرِ پاكِ تو شاها ***** تا حشر بوَد ناى پر از شور و نوايت
تو خيمه زدى بر زبَر عرش، چه باك است ***** بردند به تاراج اگر خيمه سرايت ***

[١] جِزع: مهره‌ى يمانى، مهره‌ى سليمانى.