آتش زدى به جان سِماعيل و هاجرش ***** خون ريختى ز ديده‌ى عيسى و مريمش
از گريه‌اش ملايك گردون گريستند
كرّوبيان به ماتم او خون گريستند
آه از مصيبت حسن و حال مضطرش ***** احشاى پاره‌پاره و قلب مكدّرش
آن دردها كه در دل غمگين نهفته داشت ***** و آن زهرها كه در جگر افروخت آذرش
آن طعنه‌ها كه خورد ز دشمن به زندگى ***** و آن تيرها كه زد پس مردن به پيكرش
يك لحظه ساغرش نشد از خون دل تهى ***** بعد از شهادت پدر و فوت مادرش
نگشود چهره شاهد دوست به خلوتش ***** ننهاد پا عقيله‌ى صحت١ به بسترش
اللّه اكبر از لب آبى كه نيم شب ***** نوشيد و سر زد از جگر اللّه اكبرش
ز الماس سوده رنگ زمرّد گرفت سيم ***** ياقوت كرد جَزْع٢ و چو بيجاده گوهرش
آهى كشيد و طشت طلب كرد و خون دل ***** در طشت ريخت نزد ستمديده خواهرش
زينب چو ديد طشت پر از خون فغان كشيد ***** گويى به خاطر آمد از آن طشت ديگرش
چندان كشيد آه كه آتش گرفت چرخ ***** چندان گريست خون كه گذشت آب از سرش
طشت زر و حضور يزيد آمدش به ياد
از دست شد شكيبش و از پا در اوفتاد
گر سر كنم مصيبتى از شاه كربلا ***** ترسم شرر به عرش زند آه كربلا
لرزد زمين ز كثرت اندوه اهل بيت ***** سوزد فلك ز ناله‌ى جانكاه كربلا
اى بس شبان نيزه كه باليد بر فلك ***** خاك از فروغ مشترى و ماه كربلا
گر يوسفى فتاد به كنعان درون چاه ***** صد يوسف است گم شده در چاه كربلا
اى ساربان به كعبه‌ى مقصود محملم ***** گر مى‌برى بران شتر از راه كربلا
و اى رهنماى قافله اين كاروان بكش ***** تا پايه‌ى سرير شهنشاه كربلا
شايد كه من به كام خود مشام جان ***** تر سازم از شميم سحرگاه كربلا
اى كعبه‌ى معظّمه فرق است از زمين ***** تا آسمان ز جاه تو تا جاه كربلا
آه از دمى كه آتش بيداد شعله زد ***** بر آسمان ز خيمه و خرگاه كربلا
گوش كليم طور و لا از درخت عشق ***** بشنيد بانگ (إِنِّي أَنَا اَللّٰهُ‌) كربلا
پرتو فكند مهر تجلّى ز شرق عشق
موساى عقل خيره شد از نور برق عشق
آه از دمى كه در حرم عترت خليل ***** برخاست از دراى شتر بانگ «الرحيل»
كردند از حجاز بسيج ره عراق ***** گفتند: «حسبى اللّه ربّى هو الوكيل»٣

[١] عقيله صحت: عقيله هر چيز گرامى و پرارزش را گويند و در اينجا منظور نعمت تندرستى است.

[٢] جزع: سنگى سياه داراى خالهاى سفيد و زرد و سرخ، مهره‌ى يمانى. مهره‌ى سليمانى منظور چشم است.

[٣] بسنده است مرا خداوندى كه پروردگار و تدبير كننده و كارساز است.