يكباره آب كوثر و تسنيم و سلسبيل ***** خون شد ز اشك ديده‌ى گريان مصطفى
طوبى خميد و حور پريشان نمود موى ***** از آه سرد و حال پريشان مصطفى
در موقع (دَنٰا فَتَدَلّٰى)١ كه شد دراز ***** دست خدا به بستن پيمان مصطفى
پيمانه‌اى ز خون جگر بنهاد حق ***** بعد از قبول پيمان بر خوان مصطفى
يعنى بنوش خون كه شب و روزت اين غذاست
خون خور همى كه خون تو را خونبها خداست
چون مصطفى قدح ز كف دوست نوش كرد ***** اندرز پير عشق به جان پند گوش كرد
ز آن باده ساغرى به كف مرتضى نهاد ***** او را هم از شراب محبّت خموش كرد
ساقى كوثر از مى خمخانه‌ى بلا ***** جامى كشيد و جابه در مى‌فروش كرد
بوسيد دست پير دبستان عشق تا ***** شاگرديش به مكتب دانش سروش كرد
برداشت پرده از رخ معشوق، لم يزل ***** آن كش خداى بر دو جهان پرده‌پوش كرد
با تارك شكافته در مسجد اوفتاد ***** آن كش پيمبر عربى زيب دوش كرد
فوّاره‌سان ز جبهت پاكش ز جاى تيغ ***** جوشيد خون و قلب جهان پر ز جوش كرد
زد چاك پيرهن حسن و شد حسين به تاب ***** كلثوم در فغان شد و زينب خروش كرد
آن يك به گريه گفت: هوشم ز سر پريد ***** كز جوهر نخست كه تاراج هوش كرد
گفت آن دگر كه ساقى تسنيم و سلسبيل ***** اين باده را ز دست كه امروز نوش كرد؟
شه در ميانه پرتو رخسار يار ديد ***** جان را فداى جلوه‌ى روى نكوش كرد
خرگه برون ز خلوت آن جمع برنهاد
پروانه بود و جان به سر شمع برنهاد
آمد به يادم از غم زهرا «س» و ماتمش ***** آن محنت پياپى و رنج دمادمش
آن ديده‌ى پر آبش و آن آه آتشين ***** آن قلب پر ز حسرت و آن حال درهمش
آن دست پر ز آبله و آن شانه‌ى كبود ***** آن پهلوى شكسته و آن قامت خَمَش
دردى كه بود داغ پدر آخر الدّواش ***** زخمى كه تازيانه همى بود مرهمش
از ديده‌ى سرشك فشان در غم پدر ***** وز ديده‌ى نظاره به حال پسر عمش
يكسو سرير و تخت سليمان دين تهى ***** يك سو به دست اهرمن افتاده خاتمش
توحيد را بديد خراب است كشورش ***** اسلام را بديد نگون است پرچمش
مصحف ذليل و تالى مصحف اسير غم ***** بسته به ريسمان گلوى اسم اعظمش
اُمُّ الكِتاب محو و امام مبين غريب ***** منسوخ نص واضح و آيات محكمش
گه ياد كردى از حسن و هفتم صفر٢ ***** گه از حسين و عاشر ماه محرّمش

[١] اشاره به آيات ٨ تا ١٠ سوره‌ى نجم كه مربوط به معراج رسول اللّه «ص» است. (ثُمَّ دَنٰا فَتَدَلّٰى. فَكٰانَ قٰابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنىٰ‌. فَأَوْحىٰ إِلىٰ عَبْدِهِ مٰا أَوْحىٰ)‌. آنگاه نزديك آمد و بر او نازل گرديد. با او به قدر دو كمان يا نزديكتر از آن شد. پس خدا به بنده‌ى خود وحى فرمود آنچه را كه هيچ كس درك آن نتواند كرد.

[٢] بعضى از مورّخان روز شهادت امام حسن مجتبى را هفتم صفر ذكر كرده‌اند.