آن‌كس كه ديد شعشعه‌ى شوكران عشق ***** بر شهد نعمت دو جهان پشت پا زند
كاخى كه عشق در دل عاشق بنا نهاد ***** پهلو به طاق كنگره‌ى كبريا زند
دستى كه خواست در شكند پايه‌هاى كفر ***** بايست كوس معركه‌ى كربلا زند
از امتحان عشق الهى گريز نيست ***** دستانسراى عشق همين يك نوا زند
آل اللّه‌اند آل على (ع) اى خوش آنكه دست ***** در دامن ولايت آل خدا زند
روشنگر حقيقت ايمان «حسين» بود
در جسم روح رفته‌ى دين جان «حسين» بود

٢
اين زرد چهره‌اى كه چو عاشق كمر خم است ***** تصوير ماست يا كه هلال محرّم است
تصوير خنده از لب گل نيز پا كشيد ***** امروز روز نوحه و فرياد و ماتم است
اى دل بسوز و خون شو و از ديدگان بريز ***** جان تو نيست سينه كه كاشانه‌ى غم است
جان زارتر ز ناله‌ى بيمار جان به لب ***** دل تنگ‌تر ز حوصله‌ى خلق عالم است
اشكى كه نرم مى‌چكد از رخ پياپى است ***** خونى كه گرم مى‌رود از دل دمادم است
اى ديده اشك خيز شو و بى‌نگاه باش ***** «امروز گريه بر همه كارى مقدّم است»
تا درد هست روى به درمان نمى‌كنيم ***** در سينه‌هاى خسته همين درد مرهم است
خون حسين، گرچه به دامان عشق بود ***** دامان عشق، پاك چو دامان مريم است
آرى حسين رونق بازار عشق بود
آن سر سپرده سرخوش و سردار عشق بود

٣
هرجا كه رفت دشمن بدكين امان نداد ***** ناچار پا به دايره‌ى لامكان نهاد
رسمى كه لب به خنده گشايند و جان دهند ***** او در ميان سلسله‌ى عاشقان نهاد
يك نيزه سر بلندتر او از مسيح، گشت ***** پا بر فراز تاك هفت آسمان نهاد
از عرصه‌ى سقيفه جهيدن گرفته بود ***** آن ناوكى كه حرمله اندر كمان نهاد
با خون خويش و گرد غم كودكان خويش ***** وز سنگ صبر پايه‌ى دين جاودان نهاد
برقى جهيد و ظلمت كفر از جهان زدود ***** مردى رسيد و رسم وفا در جهان نهاد
او عهد بسته بود كه از خويش بگذرد ***** و آن عهد با خداى خود اندر ميان نهاد
از هفت شهر عشق به يك نيمه آن گذشت
همچون نسيم از گره هفتخوان گذشت

٤
راز قضا و شرّ قدر آشكاره نيست ***** در اين حريم، عقل بشر هيچ‌كاره نيست
وقتى كه پيك حكم ازل مى‌رسد ز راه ***** جز آنكه سر به حكم نهى هيچ چاره نيست