«گلگون كفن به عرصه‌ى محشر قدم زنند»
لب تشنگان دشت بلا خيز نينوا ***** مى‌افكنند غلغله در عرش كبريا
تا انتقام خويش بگيرند بر ملا ***** «جمعى كه زد به هم صفشان شور كربلام
«در حشر صف زنان صف محشر به هم زنندم
در كربلا چو باب ستم كرده‌اند باز ***** در خاك و خون كشيده تن شاه سرفراز
آيد چو روز حشر و قيامت شود فراز ***** «از صاحب حرم چه توقّع كنند باز»
«آن ناكسان كه تيغ به صيد حرم زنند»
شد چون به دست قوم ز حق بى‌خبر قتيل ***** از جور چرخ كج روش آن خسرو جليل
اين ظلم بس نبود كه آن فرقه‌ى محيل ***** «پس بر سنان كنند سرى را كه جبرئيل»
«شويد غبار گيسويش از آب سلسبيل»

٧
چون شد شهيد آن شه عطشان به كارزار ***** بر اهل بيت گشت در آن لحظه كارزار
از جور و ظلم و كينه و بيداد روزگار ***** «روزى كه شد به نيزه سر آن بزرگوار»
«خورشيد سر برهنه برآمد ز كوهسار»
دردا و حسرتا كه در آن روز غم‌پژوه ***** بر اهل بيت رحم نكردند آن گروه
آمد چو اهل بيت ز اندوه در ستوه ***** «موجى به جنبش آمد و برخاست كوه‌كوه»
«ابرى به بارش آمد و بگريست زارزار»
تا اهل بيت كرد گرفتار قوم دون ***** بس نقشها به پرده زد اين لوح آبگون
آن دم كه گشت دشت بلا موج‌زن ز خون ***** «گفتى تمام زلزله شد خاك بى‌سكون»
«گفتى فتاد از حركت چرخ بى‌قرار»
شد بر سنان بلند سر شاه و ناگزير ***** آل على شدند به دست عدو اسير
گردون دون فكند ازين غصّه سر به زير ***** «عرش آن چنان به لرزه در آمد كه چرخ پير»
«افتاد در گمان كه قيامت شد آشكار»
در كربلا بر آل نبى قحط آب بود ***** اى بس اميد زنده كه نقش سراب بود
زين غم دل شكسته‌ى زينب به تاب بود ***** «آن خيمه‌اى كه گيسوى حورش طناب بود»
«شد سرنگون ز باد مخالف حباب‌وار»
شد سيل اشك چشم يتيمان چو رود نيل ***** گشتند تا اسير غم آن عترت جليل
چون خاست سوى شام همى بانگ الرّحيل ***** «جمعى كه پاس محملشان داشت جبرئيل»
«گشتند بى‌عمارى و محمل شترسوار»
تا شد اسير اهل ستم عترت نبى ***** از ياد رفت در همه جا حرمت نبى
از حد گذشت درد و غم و محنت نبى ***** «با آنكه سر زد اين عمل از امّت نبى»