«اوّل صلا به سلسله‌ى انبيا زدند»
بار بلاى عشق هر آن كس به جان خريد ***** از جام مهر دوست مى عاشقى چشيد
در كار عشق پا و سر و تن به خون كشيد ***** «نوبت به اوليا كه رسيد آسمان تپيد»
«زان ضربتى كه بر سر شير خدا زدند»
دوران چو داشت در سر فكر ستيزها ***** مشتى دغل نشاند به جاى عزيزها
تا عاقبت به دست همان بى‌تميزها ***** «پس آتشى از اخگر الماس ريزها»
«افروختند و در حسن مجتبى زدند»
مى‌خواست چرخ فتنه‌گر، اين گنبد كبود ***** رنگين به خون ديده كند عالم وجود
دردى به دردهاى دل مصطفى فزود ***** «وانگه سرادقى كه ملك محرمش نبود»
«كندند از مدينه و در كربلا زدند»
از موج حادثات به صحراى بى‌كران ***** دريا به جنبش آمد و شد سيل خون روان
باران مرگ كرد گلستان دين خزان ***** «وز تيشه‌ى ستيزه در آن دشت، كوفيان»
«بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند»
از تيغ و تير لشكر دون پرور يزيد ***** آل على شدند چو در كربلا شهيد
بس نونهال تازه كه در خاك و خون تپيد ***** «پس ضربتى كز آن جگر مصطفى دريد»
«بر حلق تشنه‌ى خلف مرتضى زدند»
ناكرده شرم يكسره آن قوم كينه جوى ***** كردند همچو سيل به سوى خيام روى
در خيمه تا بلند شد از خصم، هاى و هوى ***** «اهل حرم دريده گريبان، گشوده موى»
«فرياد بر در حرم كبريا زدند»
افتاد در ملايك افلاك اضطراب ***** كز ظلم و جور و كينه نكردند اجتناب
بر حال اهل بيت دل سنگ مى‌شد آب ***** «روح الامين نهاده به زانو سر حجاب»
«تاريك شد ز ديدن آن چشم آفتاب»

٥
تا نوبت شهادت سلطان دين رسيد ***** صبح حيات را نفس واپسين رسيد
بس زخمها به پيكرش از تيغ كين رسيد ***** «چون خون ز حلق تشنه‌ى او بر زمين رسيد»
«جوش از زمين به ذروه‌ى عرش برين رسيد»
كردند كوفيان ستم و ظلم بى‌حساب ***** كز عترت پيمبر شد سلب خورد و خواب
لب تشنه شد شهيد چو فرزند بو تراب ***** «نزديك شد كه خانه‌ى ايمان شود خراب»
«از بس شكستها كه به اركان دين رسيد»
در كربلا لواى ستم تا ز كين زدند ***** آتش ز كينه بر دل سلطان دين زدند
بس تيشه‌ها به ريشه‌ى دين مبين زدند ***** «نخل بلند او چو خسان بر زمين زدند»