٥
چون شد به رزمگاه خسان مير مهوشان ***** خوش شد ز ديدن رخ او جانِ ناخوشان
افراخت تيغ و آتشى افروخت در مصاف ***** كز شعله سوخت خرمنِ افسرده آتشان
با آنكه يافتند شبيه پيمبرش ***** كشتند باز، زمره‌ى بى‌دين و دانشان
بشنيد ازو چو خسرو دين بانگ «يا ابى» ***** بر فوج خصم تاخت پريشان چو بيهُشان
آن جسم پاك كش به فدا صد هزار جان ***** در پيش زين گرفت و سوى خيمه‌گه كشان
خاموش ديد چون لب او از سخن به خويش ***** گريان ببرد و هِشت به پهلوى خامشان
بسيار خون ز ديده‌ى حق بين چو برفشاند ***** رو بر سپهر گفت به چشمان خون فشان
«يا رب، تو آگهى كه مرا دادرس نماند
وز نو خطانِ آل على هيچ كس نماند»

٦
از پيش خصم سرور دين چون گذر نداشت ***** جز حربگه به هيچ رهى راه برنداشت
در زير زين كشيد عقاب پرنده را ***** كش تُندى عقاب بُد و بال و پر نداشت
زينب برون دويد و ركابش گرفت زود ***** كز سروران جيش، تنى را دگر نداشت
آمد به پيش لشكر و حجّت تمام كرد ***** صد حرف راست گفت و در آنها اثر نداشت
خاتم شد او و خيل دغا حلقه گِرد او ***** كز آن ميان به هيچ طرف ره به در نداشت
از فرط تير و تيغ تن پاك او نمود ***** نخلى كه غير خنجر و پيكان ثمر نداشت
از پا فتاد زينب وقتى گشاد چشم ***** بر پيكر شريف برادر كه سر نداشت
بر اشك او نسوخت دل دشمنان بلى ***** باران لطيف بود و اثر در حجر نداشت
دادند خيمه‌ى شهِ دين را صلاى عام
نه عزّتى به پردگيان و نه احترام

٧
گشتند چون كه آل على بر شتر سوار ***** ز افغان و اه و ناله، قيامت شد آشكار
بهر چه سرنگون نشد اين نُه سپهردون‌؟ ***** بهر چه واژگون نشد اين خاك بى‌مدار؟
زينب چو ديد جسم برادر به خاك و خون ***** وز تير و نيزه بر تن او زخم بى‌شمار
از كار رفت و نعره‌ى «هذا حسين» او ***** در ساكنان عالم بالا نمود كار
گريان به ناله گفت: كه اى جان من حسين ***** جسم تو را كه كرده اين چنين خسته و فكار؟
در خاك و خون سرشته در اين دشت كين چراست ***** آن گيسويى كه شانه زدش پيك كردگار؟
هست اين تنى كه فاطمه پرورد در بغل ***** كو آن سرى كه ختم رسل داشت در كنار؟
رو در مدينه كرد سوى هادى سُبُل
و انگه به گريه گفت كه: يا خاتم الرُسُل