«طوفان به آسمان ز غبار زمين رسيد»
چشم زمانه خون ز دل آسمان فشاند ***** روى زمين ز ابر سيه‌فام تيره ماند
گردون به چهر خويش غبار محن نشاند ***** «باد آن غبار چون به مزار نبى رساند»
«گرد از مدينه تا فلك هفتمين رسيد»
هر دم دم از محبّت ربّ جليل زد ***** تا كوس مرگ نوبتى الرّحيل زد
در خون خويش غوطه شه بى‌عديل زد ***** «يكباره جامه در خُم گردون به نيل زد»
«چون اين خبر به عيسى گردون‌نشين رسيد»
چون طائر شكسته پر و بال شد خموش ***** كرّوبيان شدند ز ماتم سياهپوش
خون در عروق خلق جهان آمدى به جوش ***** «پر شد فلك ز غلغله چون نوبت خروش»
«از انبيا به حضرت روح الامين رسيد»
از تيشه‌ى ستيزه‌ى قوم ستم شعار ***** روزى كه شد شهيد ستم آن بزرگوار
گردى بلند گشت و سيه كرد روزگار ***** «كرد اين خيال و هم غلط كار كان غبار»
«تا دامن جلال جهان آفرين رسيد»

٦
گرديد پشت فاطمه زين بار غم هلال ***** از مويه همچو موى شد از ناله همچو نال
نى‌نى كه شد به ماتم او حىّ لا يزال ***** «هست از ملال گرچه برى ذات ذو الجلال»
«او در دل است و هيچ دلى نيست بى‌ملال»
از داد چون به عرصه‌ى محشر علم زنند ***** وانگه ز انتقام شه تشنه دم زنند
پس كوفيان به حشر قدم از عدم زنند ***** «ترسم جزاى قاتل او چون رقم زنند»
«يكباره بر جريده‌ى رحمت قلم زنند»
خورشيد چون دمد ز گريبان روز حشر ***** حاضر شوند خلق به ديوان روز حشر
آيند اهل بيت به ميدان روز حشر ***** «ترسم كزين گناه شفيعان روز حشر»
«دارند شرم كز گنه خلق دم زنند»
افتد به عرش لرزه و جنبد ز جا زمين ***** تا در رسد به معركه‌ى حشر شاه دين
آن دم كه پاى ميز حسابند قاتلين ***** «دست عتاب حق به درآيد ز آستين»
«چون اهل بيت دست در اهل ستم زنند»
بيند چو جسم خسرو لب تشنه چاك چاك ***** زخم فزون بر آن بدن نازنين و پاك
شير خدا ز سينه كشد آه سوزناك ***** «آه از دمى كه با كفن خونچكان ز خاك»
«آل على چو شعله‌ى آتش علم زنند»
آه از دمى كه شمع شبستان اهل بيت ***** شاه شهيد نوگل بستان اهل بيت
پيدا شود ميان شهيدان اهل بيت ***** «فرياد از آن دمى كه جوانان اهل بيت»