مهرى حسينى فرزند حسن در سال ١٣٤٤ ه‌. ش در سرپل‌ذهاب ديده به جهان گشود. وى تحصيلات ابتدايى را در آنجا گذراند و با شروع جنگ تحميلى همراه خانواده به شهر مقدس قم مهاجرت كرده و تحصيلات خود را در مقطع متوسطه در قم گذراند پس از اخذ ديپلم به عنوان آموزشيار به مدت چهار سال به خدمت نهضت سوادآموزى درآمد. حسينى از كودكى به شعر و ادبيات علاقه‌ى شديد داشت و از سال ١٣٦٦ شمسى به طور جدى به سرودن شعر پرداخت. وى از سال ١٣٧٤ با شركت در كلاس داستان‌نويسى در شهر قم نوشتن داستانهاى كوتاه را تجربه كرد و اكثر نوشته‌هايش در زمينه‌ى دفاع مقدس مى‌باشد.

سه مجموعه شعر با نام‌هاى «مردان آسمانى»، «مثنوى كربلا در كربلا» و شعر منظوم «جوجه اردك زشت» و ٥ مجموعه داستان با نام‌هاى «روزهاى ابرى»، «بام بى‌ستاره»، «قصّه‌ى پاكان»، «چشم‌هاى منتظر» و «ساحل كرخه» از او به چاپ رسيده است.

-*-

دست سرسبز خدا:
كاش دستم تا زمين نينوا پر مى‌كشيد ***** تا كنار دست سرسبز خدا پر مى‌كشيد
گفتم احساس دلم را نذر دستش مى‌كنم ***** نذر دستانى كه از دنيا رها پر مى‌كشيد
دست‌ها در خون شناور بود و باران عطش ***** بر فراز خيمه‌هاى كربلا پر مى‌كشيد
دست‌ها جارى كه شد در زير نعش مشك او ***** عطر دستانش به كام خيمه‌ها پر مى‌كشيد
تشنگى هم با تمام وسعت احساس خود ***** دل به دريا داد و اشكش بى‌صدا پر مى‌كشيد
وقتى از ذهن عطش احساس دريا پر كشيد ***** كاش باران از زمين بى‌اعتنا پر مى‌كشيد

***

دلشكسته:
حسين ما به هر غريب دلشكسته، رحم كرد ***** به هركسى كه در حريم غم نشسته، رحم كرد
اگر پناه مى‌بريم ما به دامن حسين به بندبند ***** هر دل ز هم گسسته، رحم كرد
شنيده‌ايم ما، اگر كسى كه با خلوص دل ***** به سمت چشم‌هاى او دخيل بسته، رحم كرد
اگر دلى شكست و پر بهانه شد، به او بگو ***** حسين ما به هر بى‌پناه و خسته، رحم كرد
غريب را رها نمى‌كند، چون او به ناله‌ى ***** دل كبوتران بام، دسته‌دسته رحم كرد

*
فداى حلق تشنه‌ات حسين جان، كه هركسى ***** به ياد آن لب به خاك و خون نشسته، رحم كرد

زيارت١:
گفتى دلت هواى تربت وفا دارد ***** قصد زيارت بهار كربلا دارد
بر دوش برده‌اى دل شكسته را سمتِ ***** پابوس تربتى كه عطر آشنا دارد

[١] براى جابر بن عبد اللّه انصارى، اولين زائر قبر امام حسين (ع).